นความแข็ง แต่หลานเยาเยาก็เกลียดท่าทีเช่นนี้ของเขาดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะพูดเพิ่มไปอีกหนึ่งประโยคแต่ว่า……พูดจบนางก็รู้สึกเสียใจท่าทีของนางในตอนนี้ เย่แจ๋หยิ่งจำนางไม่ได้แล้ว นางจะมีอะไรให้โมโหอีกเช่นนี้กลับจะทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นมา“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้า?”เย่แจ๋หยิ่งรู้สึกถึงว่า อำนาจของตัวเองกำลังโดนท้าทาย393
ก็แค่โจรสาวที่แอบสังเกตการณ์ตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์คนหนึ่งไม่ใช่หรือไง?คิดไม่ถึงว่าจะกล้าอวดดีต่อหน้าเขา ชั่งไม่รู้จักความเป็นความตายจริงๆ!เขาเกิดแรงสังหารขึ้นมาในทันทีจากนั้นก็จับไปที่คอของหลานเยาเยาที่ใส่ชุดยามราตรีทันที เมื่อออกแรง ในสมองของเขาก็ปรากฏภาพภาพหนึ่งออกมากะทันหันข้างหุบเหวแห่งหนึ่ง……ทะเลดอกไม้สีแดงแห่งหนึ่ง……เขาบีบคอผู้หญิงคนหนึ่งไว้เหมือนกัน เพียงแต่ไม่ว่าจะมองเช่นไรเขาก็มองหน้าหญิงผู้นั้นไม่ชัด……แต่ว่า!หัวใจของเขากลับเจ็บปวดมาก เจ็บปวดมาก……เย่แจ๋หยิ่งตกตะลึง ทันใดนั้นก็ปล่อยคอของนางพร้อมสีหน้าที่แสดงออกถึงความทุกข์ทรมาน จากนั้นก็มองไปที่มือของตัวเอง แล้วถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว“ทำไมจึงเป็นเช่นนี้?”ทำไมขณะที่บีบคอนางนั้น หัวใจเขาก็เหมือนกับถูกมีดกรีด?หลานเยาเยามองดูเย่แจ๋หยิ่งที่เมื่อครู่คิดจะฆ่านางแล้วอีกครู่หนึ่งก็มีสีหน้าที่ทุกข์ทรมาน ในใจเกิดความสงสัยยังไม่ทันรอให้นางได้ลงมือ394
วินาทีต่อมา นางก็เห็นมุมปากของเย่แจ๋หยิ่งมีรอยเลือดไหลล้นออกมาเอ่อ……ก
