…”เมื่อมีดสั้นปาดผ่านไป เย่แจ๋หยิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย คลายมือออกด้วยสัญชาตญาณหลานเยาเยาก็ใช้โอกาสนี้ ผละออกจากมือของเขาทันที จากนั้นก็หายตัวจากไปไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆเอามือที่บังตาลง หลังจากพบว่ามองเห็นสิ่งต่างๆแล้ว เขาจึงมองดูรอยบาดแผลที่มือแวบนึง396
จากนั้นก็เคลื่อนสายตาไปยังมืออีกข้างหนึ่งพูดให้ถูก คือดูผ้าสีดำในมือ ริมฝีปากบางๆที่ปิดสนิทค่อยๆเปิดขึ้น :“เป็นนาง?”แม้ว่าจะมองเห็นหน้านางไม่ชัดเจน แต่กลับมองเห็นว่าบนหน้าของนางเหมือนกับมีรอยรูปของดอกไม้อยู่…………หลานเยาเยาที่เพิ่งข้ามมานอกกำแพงวัง เมื่อถึงพื้นก็เห็นเงาร่างคนสองคนเหาะลงมาหลานเยาเยาคลายคิ้วลง มุมปากมีรอยยิ้มบางๆไม่ต้องดูให้ละเอียดนางก็รู้ว่าเป็นจื่อซีและจื่อเฟิงพวกเขาทั้งสองคนหน่ะ!ก็เหมือนสาวใช้แก่สองคน ถนอมนางไว้ในฝ่ามือก็กลัวแตก อมไว้ในปากก็กลัวละลาย มองไว้ในสายตาก็กลัวหายกล่าวโดยรวม!ตรงไหนๆก็ไม่ไว้วางใจเป็นห่วงไปซะหมดนี่ไง เมื่อมาถึงหน้านาง ก็มองไปรอบๆสังเกตอย่างละเอียดว่ามีเรื่องอะไรหรือไม่จื่อเฟิงยังดี แม้ว่าจะเป็นห่วง แต่ก็เพียงแค่สังเกตพินิจด้วยสายตาแต่จื่อซีไม่เหมือนกันแล้ว397
วนรอบตัวนางหลายรอบ หลังจากที่มั่นใจแล้วว่านางไม่เป็นไรจริงๆถึงได้เอาสายตามาไว้บนตัวนาง แล้วถึงได้ทำมือเคารพสอบถามด้วยความสงสัย :“เจ้านาย บนหน้าท่าน……”“ที่นี่ไม่เหมาะที่จะอยู่นาน ไปเถอะ!”ได้ยินคำพูดนี้ของนาง จื่อซีก็ไม่พูด
