อะไรอีก จากนั้นพวกเขาทั้งสามก็กลับจวนอย่างรวดเร็วหลังจากกลับถึงจวน หลานเยาเยาก็ไม่ได้พูดว่าเกิดอะไรขึ้นในพระราชวัง พูดเพียงว่าไม่มีปัญหา จากนั้นก็ไล่ให้พวกเขาไปนอนหลังจากที่พวกเขาเดินไปหลานเยาเยาก็ถอนหายใจอีกครั้ง!โทษตัวเองที่ประมาทเลินเล่อ ไม่ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะจำนางได้หรือไม่ นางก็ควรจะคิดวิธีการรับมือให้ดี ไม่เช่นนั้นถูกจับผิดได้ เช่นนั้นก็จะลำบากแน่“เอี๊ยด……”นางเปิดประตูเดินเข้าห้องของตัวเอง ขณะที่กำลังปิดประตู มือของนางก็ชะงักเล็กน้อยจากนั้นก็หมุนตัวกลับมา มือสองข้างทาบอก ยืนพิงประตูห้องไว้ อ้าปากค้างกับห้องที่มืดสนิท นํ้าเสียงที่น่าฟังและมีเสน่ห์ดังขึ้น“ในเมื่อมาแล้ว ทำไมถึงไม่จุดเทียนสักแท่งล่ะ? มืดมิดไร้แสงไฟ ท่านคิดจะทำอะไรเจ้าของเรือ?”398
นางเลิกคิ้ว รอให้ในห้องมีแสงสว่างจากเทียนเป็นไปดั่งคาด!เมื่อคำพูดของนางหลุดออกไป“ฉึบ” เสียงหนึ่ง ห้องที่ยื่นมือออกไปก็มองไม่เห็นนิ้วทั้งห้า สว่างไสวขึ้นมาด้วยแสงเทียนในพริบตาหานแสในชุดคลุมยาวสีม่วงเข้ม ยืนอยู่ข้างเชิงเทียน ยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์“ไม่เจอกันสองปี เริ่มมีพัฒนาการด้านความระวังตัวขึ้นเรื่อยๆแล้ว”ทั้งๆที่พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่หลานเยาเยากลับรู้สึกถึงความหนาวสะท้านไปถึงกระดูกไม่เจอกันไม่กี่ปี?ไม่ใช่หรอกมั้ง!นางไม่เชื่อ คืนนั้นที่นางไปถึงโรงเตี๊ยมหานแสจะไม่เห็นนาง“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว หากข้าไม่พัฒนา ท่านก็คงจะผิดหวังแย่? ท่านว่าใช่ไ
