งนี้เหมือนจะมีความเป็นไปได้สูง”เมื่อคำนี้พูดออกมา!ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ต่างพยักหน้ากันเล็กน้อย ฮ่องเต้มีความยินดีปรีดาขึ้นมาในทันใด จากนั้นก็ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กังวลใจจนนั่งไม่ติดเทพธิดาบอกว่าเรื่องตราหยกอาจเป็นความจริงงั้นมันก็ต้องเป็นความจริง!ทว่า………จะเป็นคนเช่นไรถึงได้หลบหนีจากการแสวงหาอย่างขะมักเขม้นของเขาไปได้?“หากเรื่องตราหยกเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นมันจะไปซ่อนอยู่แห่งใดกัน?”“ฮ่องเต้คงจะไม่ได้ลืมคำคำหนึ่งไปหรอกกระมัง?”หลานเยาเยาค่อยๆยืนขึ้น กวาดสายตามองเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ สายตาหยุดลงที่ร่างของถังเฉิงเสี้ยงและหลานเฉินมู๋อยู่ชั่วครู่ หลังจากนั้นก็ดึงสายตากลับมา “ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด”“หมายถึงสิ่งใดกัน?”ฮ่องเต้นั้นเข้าใจทุกตัวอักษร แต่เขากลับไม่เข้าใจสิ่งที่เทพธิดาต้องการจะสื่อ347
“ขอประทานอภัย ฮ่องเต้ได้ส่งผู้ใดในการเสาะหาเบาะแสของตราหยกแห่งราชวงศ์เก่า? พวกเขานั้นซื่อสัตย์ในหน้าที่จริงหรือไม่?”หลานเยาเยารู้ว่าคนที่ฮ่องเต้ส่งไปในครานี้ ก็น่าจะเป็นคนที่จงรักภักดีต่อเขาอยู่แล้ว นางจึงอยากจะดูว่าฮ่องเต้จะมีปฏิกิริยาเช่นไรแน่ล่ะ!เมื่อได้ฟังคำของนาง สีหน้าของฮ่องเต้ก็ไม่สู้ดี สายตาจับจ้องไปที่นาง ด้วยแววตาที่ไม่สามารถตีความได้แต่หลานเยาเยากลับมองเขาเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทั้งยังเผยรอยยิ้มเรียบๆที่มุมปากไม่นานนัก ฮ่องเต้ก็คุมสติอารมณ์ พลางพูดเสียงด
