ชวังริมถนน ภายในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร มีชายสองคนกำลังนั่งดื่มกันอยู่ริมหน้าต่าง คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาวที่ดูอ่อนโยน อีกคนสวมเสื้อคลุมสีดำงามสง่าดั่งทวยเทพ330
“เป็นนางงั้นรึ?!”ชายชุดดำที่เหมือนดั่งทวยเทพ จริงๆแล้วก็คืออ๋องเย่แจ๋หยิ่งผู้ทรงอำนาจ ส่วนคนที่นั่งตรงข้ามกับเขา ก็คือเซียวจิ่นหยูผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าพระยาซื่อสัตย์“เจ้ารู้จักนางรึ?”เสียงละมุนดังขึ้น เซียวจิ่นหยูอดไม่ได้ที่จะสงสัยนางผู้นี้ ชี้ไปที่เทพธิดาเย่แจ๋หยิ่ง “อือ” ออกมาเรียบๆมากกว่าแค่รู้จัก?หวนนึกถึงการพบกันครั้งแรกเมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้ที่ถูกเรียกขานว่าเทพธิดา ได้ล้มลงมาตรงหน้าเขา ทั้งผลไม้และติ่มซำต่างหกหล่นลงมาจากอ้อมแขน กระจัดกระจายไปทั่ว……ท่าทีแบบนั้นช่างดูน่ารัก……น่ารักรึ?เมื่อนึกถึงคำสองคำนี้ เย่แจ๋หยิ่งก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นเซียวจิ่นหยู กลับขมวดคิ้วและพูดอย่างคลุมเครือว่า: “เจ้าคงจะดูไม่ออกว่าดวงตาของนางนั้นเหมือนคนคนหนึ่ง”“ผู้ใดรึ?”“หลานเยาเยาไง!” เซียวจิ่นหยู่จ้องไปยังดวงตาที่เย็นชาของเย่แจ๋หยิ่งพลางพูดว่า331
“หลานเยาเยา? อ่า หลานเยาเยาอีกแล้วสินะ” แววตาของเย่แจ๋หยิ่งปรากฏความหงุดหงิดออกมาหลานเยาเยาคนนั้นเป็นผู้ใดกันแน่?เหตุใดคนที่เขารู้สึกไม่ประทับใจ เย่หลีเฉินและเซียวจิ่นหยูถึงได้สนใจมากถึงเพียงนี้?“นางเป็นพราชายาของเจ้า ที่เจ้าเคย……”“พอละ เซียวจิ่นหยู ในเมื่อนางเป็นพราชายาของข้า เจ้าจ
