ะสนใจนางมากมายไปใย? หรือว่าเจ้าก็ชื่นชมพราชายาของข้าด้วยเช่นกัน?”เสียงดัง “ปัง”เย่แจ๋หยิ่งกระแทกถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง ขัดจังหวะของเซียวจิ่นหยู“ดูเหมือนว่าเจ้าคงจะลืมไปแล้วจริงๆ”นํ้าเสียงของเซียวจิ่นหยูมีความสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูกครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่า สาเหตุที่เย่แจ๋หยิ่งลืมหลานเยาเยาได้ ก็เพราะว่าคนคนนั้นกลับมา เขาจึงจงใจทำเป็นลืม และให้หลานเยาเยาแกล้งตายแต่ว่า……ดูเหมือนในเพลานี้ หลานเยาเยาจะตายจากไปแล้วจริงๆจากที่พยายามมานับครั้งไม่ถ้วน สิ่งที่ไม่อยากจะเชื่อ มันก็ดันกลายเป็นความจริงในใจไม่สามารถยับยั้งความกระอักกระอ่วนได้332
“ก็เป็นแค่หญิงสาวผู้หนึ่ง ลืมไปแล้วก็ลืมไปเถอะ” เรื่องที่ไม่ควรเก็บมาใส่ใจ เย่แจ๋หยิ่งก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นจะต้องเอามาพูดซํ้าๆสุดท้าย……ก็เป็นแค่คนคนหนึ่งที่ตายจากไปเมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งเงียบไป เซียวจิ่นหยูก็ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องของหลานเยาเยาอีกจากนั้นก็ถามขึ้น: “ได้ยินโม่เหลียงเฉินบอกว่า เจ้าสูญเสียกำลังภายในไปกว่าครึ่งและในเพลานี้ก็ยังไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้งั้นรึ?
333
