าทันที จากนั้นก็มองไปทางหลานเยาเยา แววตาเคลือบไปด้วยความกังวล264
เพียงแค่เห็นชุดของสี่คนนั้น พวกเขาก็รู้ได้ว่าคนที่นั่งในรถม้าคือใคร?ยังดี หลานเยาเยายังเพียงแค่ยิ้มไม่ได้ลงมือกระทำการใด!แต่ว่า……รอยยิ้มเช่นนี้ของนาง ชั่งน่ากลัวยิ่งนัก!รถม้าสีดำยังคงไม่หยุด ตั้งแต่เริ่มจนจบยังคงเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ และเข้ามาใกล้รถม้าของหลานเยาเยาขึ้นเรื่อยๆด้วยเหตุนี้!หลานเยาเยาจึงได้เอาผ้าม่านรถม้าลง นั่งอยู่ในรถม้าเงียบๆท่าทีของนางตอนนี้ คาดว่าหานแสเจอแล้วก็ยังจำไม่ได้หรอก!ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่เคยรู้จักนางเลยนางก็ไม่ได้เป็นห่วงว่าจื่อซีและจื่อเฟิงจะถูกจำได้ เพราะตั้งแต่ที่พวกเขาทั้งสองคนติดตามนางไปบุกลงใต้ขึ้นเหนือ ก็ได้ใส่หน้ากากครึ่งหน้าไว้แม้แต่การแต่งตัว ก็ยังเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงดังนั้นสำหรับเรื่องว่าจะจำพวกเขาได้ในจุดนี้ นางไม่กลัวเลยสักนิดรถม้าทั้งสองได้พบกัน หนึ่งคันหนึ่งทางเดิมทีก็เป็นเพียงการพบปะที่ไม่รู้จักกัน แต่ในช่วงเวลาที่รถม้าทั้งสองคันจะผ่านกันไป ลมพัดม่านเปิดออก เผยให้เห็นถึงใบหน้าทั้งสองที่ดูสง่างามอย่างยิ่ง265
ใบหน้านึงเฉกเช่นเทพเซียน ใบหน้าหนึ่งเสน่ห์แพรวพราวงามกว่าสาวใดในเมืองแต่ก็ไม่มีใครมองใคร ค่อยๆเคลื่อนผ่านเลยไปเช่นนี้……เย่แจ๋หยิ่งในรถม้าสีดำ แอนกายพิงอย่างสบาย แววตาที่สุดแสนจะเย็นชาจับจ้องไปที่นํ้าชาในมือ ที่ไม่ยอมชิมสักทีรถม้าเคลื่อนออกมาไกลมากแล้ว เหมือนกับว่าเขาเ
