้อยู่ในอำนาจของเขาพูดจบ ราชครูใหญ่ก็หันหน้าไปมองเย่แจ๋หยิ่งที่ยังคงเย็นชา“อ๋องเย่ เรื่องที่แม่สาวน้อยคนนี้รู้นั้นมากกว่าท่านเยอะ ท่านคงไม่อาลัยอาวรณ์หรอกจริงมั้ย?ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถฆ่านางได้อย่างง่ายดายแต่ว่า!เขามองออกว่าหลานเยาเยานั้นมีความผูกพันกับอ๋องเย่ ถ้าอย่างนั้นก็ให้อ๋องเย่ฆ่านางด้วยมือของตัวเองดีกว่าแบบนี้ถึงจะเป็นมารยาทในการพบกันที่ดีที่สุด“แน่นอน!”เสียงของเย่แจ๋หยิ่งเย็นชามาก สายตาที่เขามองไปยังหลานเยาเยาอย่างไร้ซึ่งความรู้สึก“งั้นก็ดี ลงมือด้วยตัวเองซะเถอะ! ให้ข้าผู้เป็นครูได้เห็นว่า ไม่เจอกันมาหลายปีเจ้าได้เติบโตบ้างหรือไม่?“ครับ!อาจารย์”220
คำว่าอาจารย์นั้น ได้พังทลายท่าทางที่แสร้งทำเป็นนิ่งสงบของหลานเยาเยาไปจนหมดเดิมคิดว่าเย่แจ๋หยิ่งมองนางเป็นเพียงคนแปลกหน้านั้นมันเป็นเหตุจำเป็นต้องจำใจนางถึงขนาดรู้สึกว่า ด้วยความฉลาดของเขานั้นควรที่จะรับรู้ถึงแผนร้ายของราชครูใหญ่แห่งราชวงศ์เก่า ดังนั้นนางจึงเลือกกลํ้ากลืนความอัปยศอดสูตอนนี้ดูท่านางจะคิดผิดทั้งยังผิดมากๆเสียด้วย!เย่แจ๋หยิ่งเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาโดยตลอด หลอกใช้นางมาโดยตลอด บางทีเขาอาจจะรู้ด้วยว่านางกับราชครูใหญ่มาจากโลกเดียวกันดังนั้น!เขาจึงค่อยๆหลอกนางมาจนถึงเวลานี้เหตุเพราะอยากเห็นพวกเขาเข่นฆ่ากันเอง ทั้งยังได้มารู้จักคนบ้านเดียวกันแล้วความรู้สึกที่เขาแสดงออกมาแต่ก่อนนั้น……มันมีความจริงสักเท่าไหร่กัน?และส่วนไหนที
