่แสร้งบ้าง?นางมองเย่แจ๋หยิ่งที่ค่อยๆก้าวมาทางนางทีละก้าวๆ ทุกๆก้าวนำพามาถึงการตัดเยื่อใยและความอาฆาต ทุกๆก้าวนั้นค่อยๆทำลายความหวังสุดท้ายเพียงน้อยนิดของนางไป221
“เย่แจ๋หยิ่ง นี่เจ้าต้องการจะฆ่าข้าด้วยตนเองจริงๆอย่างนั้นเหรอ?”ประโยคนี้ หลานเยาเยาไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดออกมาตายหน่ะได้ แต่ทำไมต้องให้เขาลงมือฆ่าเองด้วย?ในสุดท้าย!สมองของนางว่างเปล่า หัวใจถูกมือใหญ่ทั้งสองข้างคว้าเอาไว้นั่นทำให้นางแทบจะหายใจไม่ออกตายหน่ะไม่ได้กลัวหรอก แต่สิ่งที่กลัวก็คือต้องมาเห็นชายที่ตนเองรัก มาฆ่าตนเองกับตามันน่าเศร้ามากจริงๆ!เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่หยุดฝีเท้า ทันทีที่มาถึงตรงหน้าของนาง ก็ใช้มือบีบคอนางอย่างเลือดเย็น อีกทั้งยังกดจุดที่ทำให้นางไม่สามารถที่จะตอบโต้ได้นั่นทำให้นางขยับตัวไม่ได้หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะสงสัยในใจของนางเกิดความสิ้นหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน……นางไม่ใช่คนที่มานั่งรอความตายนางมีท่าไม้ตาย……แต่ตอนนี้นางก็ดันขยับร่างกายไม่ได้ คิดอยากจะหยิบระเบิดยาพิษมาใช้ แต่นางก็ตอบโต้อะไรไม่ได้222
คิดไม่ถึงว่า……เขาจะรู้ถึงความคิดของนางดังนั้นจึงกดจุดของนางเอาไว้ก่อนในเวลาเดียวกันนั้นเอง!นํ้าเสียงเยือกเย็นของเย่แจ๋หยิ่งดังขึ้นข้างหู: “เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว”มือที่จับที่คอของหลานเยาเยา มันทั้งแข็งแกร่งรุนแรง และก็ค่อยๆแน่นขึ้นแน่นขึ้นหลานเยาเยาที่ถูกจับไว้จนหมดทางพูดนั้น ใบหน้าของนางจากแดงๆ ก็ค่อยๆกลายเป
