ยความอาฆาต“สามกระบวนท่าแล้ว เจ้าไม่มีโอกาสอีกแล้วหล่ะ”พอสิ้นเสียง!212
ราชครูใหญ่ก็แยกร่างนับไม่ถ้วน ทุกๆร่างนั้นราวกับราชครูไม่มีผิดเพี้ยน โจมตีเข้าหาเขาทุกมุมด้านจากนั้นร่างเหล่านั้นก็ทะลุร่างกายของเขาไปทั่วทุกมุมหานแสไม่อาจจะหาพบว่าร่างใดเป็นร่างจริงของราชครูใหญ่ รู้สึกเพียงลมเย็นๆพัดโจมตีมาเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เห็นภาพซ้อน แล้วก็ไม่ได้เห็นราชครูใหญ่ผู้มีความสามารถหน้าอกเขาเจ็บปวด อวัยวะภายในราวกับมีการเคลื่อนย้ายที่คอรู้สึกชุ่มหวานขึ้นมา“เอื้อ……”ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง“จบแล้ว!”หานแสยังไม่ตอบสนองอะไร ราชครูใหญ่ก็มาปรากฏตัวด้านหน้าของเขา ก่อนจะทุบเข้ามากลางอกทันใดนั้นหานแสก็โดนทุบจนปลิวไปในเวลาเดียวกันนั้นหานแสก็หลับตาแน่น ด้วยไม่รู้ว่าจะถูกทุบตายเลยหรือถูกทุบจนสลบ“หานแส……”หลานเยาเยาตะโกนร้องเสียงดังแต่ทว่า เสียงของนางช่างเปล่าประโยชน์213
หานแสตกหน้าผา และตกไปในกลางผืนดอกกระดูกขาวพอดี!“ถึงตาเจ้าแล้วสาวน้อย!” เสียงราชครูใหญ่ดังขึ้นสติของหลานเยาเยากลับคืนมา หันตัวกลับไปก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบๆ“เจ้าจะฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ?”“หรือว่าเจ้าไม่สมควรตายหล่ะ?”เดิมทีราชครูใหญ่ไม่ได้อยากจะพูดอะไรมากมาย แต่เมื่อเห็นหลานเยาเยานิ่งสงบจึงตัดสินใจพูดขึ้นเสียหน่อย“เพราะข้าบุกเข้ามาที่นี่อย่างนั้นเหรอ?”“การล่วงเกินเข้ามาในที่ต้องห้ามของข้า ก็มีแต่ความตายเท่านั้น”“อ้อ ข้าเข้าใจหล่ะ แต่ข้าก็หวังว่าข้า
