จะสามารถตายอย่างไม่มีอะไรค้างคา” ท่าทางของนางยังคงสงบ“เจ้าคิดว่าข้าจะยอมอย่างนั้นเหรอ?”“เจ้าต้องยอมแน่นอนเพราะประการแรก ข้าไม่มีทักษะการต่อสู้ สองไม่มีกำลังภายใน เจ้าเป็นถึงราชครูใหญ่แห่งราชวงศ์เก่า ไม่จำเป็นต้องหวั่นเกรงในตัวข้าอีกอย่าง ข้าก็เป็นดั่งคนที่กำลังจะตาย หรือว่าเจ้าจะกลัวว่าข้าตายแล้วจะยังสามารถหอบเอาความลับไปเปิดเผย?”เหอะ!ราชวงศ์เก่าล่มสลายไปแล้วเขายังเรียกตนเองว่าราชครูใหญ่แบบนั้น ช่างทะนงตัวหยิ่งผยองเกินไปแล้ว214
ได้ยินดังนั้น!ราชครูใหญ่ก็หัวเราะขึ้นมา“ฮ่าๆๆๆ……”“อ๋องเย่ พระสนมของท่านนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ!”ในตอนนั้นหลานเยาเยาก็หรี่ตาลงที่แท้ เขาก็รู้ถึงตัวตนของนางอย่างนั้นหรือ นี่เป็นเขาที่รู้ด้วยตัวเองหรือเย่แจ๋หยิ่งเป็นคนบอกเขา?“ข้าไม่ต้องการหลอกใช้นางอีกแล้ว ตอนนี้จึงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าทั้งนั้น!”คำพูดเย็นชาไร้ความรู้สึกนั้น ทุกถ้อยทุกคำกระทบมาที่หัวใจของหลานเยาเยาหลอกใช้……ไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน……อา!มันเป็นคำพูดธรรมดาทั่วไปมากๆ แต่เมื่อออกมาจากปากของเขาแล้ว ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดนักนะในเมื่อไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน ทำไมจะต้องมาให้ความหวังแก่นางด้วยหลานเยาเยาเกือบจะรักษาท่าทางนิ่งสงบของนางไว้ไม่ได้ แต่ท้ายสุดนางก็ต้องอดกลั้น215
“ใช่ เราสองเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าเท่านั้น”“ดี งั้นข้า ราชครูใหญ่จะให้เจ้าตายอย่างไม่มีอะไรค้างคา ถามมา!”“ดอกกระดูกขาวจริงๆอยู่ที่ไหน?”การที่เข้
