หลังจากนั้นหลานเยาเยาก็สังเกตดอกกระดูกขาวอย่างละเอียดอีกครั้งสังเกตอย่างเดียวก็ครึ่งชั่วยามแล้วทำเอาผู้อาวุโสรองร้อนใจจนเหมือนมดบนหม้อไฟดอกกระดูกขาวหนึ่งดอก หลานเยาเยาดูนานขนาดนี้ก็ยังดูไม่ออกว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้สรุปแล้วนางทำได้ไหม?ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวผู้อาวุโสรองอยู่ตลอด……“หลานเยาเยา ชื่อเสียงหมอเทวดาของเจ้านี่โกหกใช่ไหม? ก็กะอีแค่ดอกไม้ดอกเดียว! จะต้องใช้เวลานานขนาดนั้้นเลยหรือ?”ได้ยินเช่นนั้น!จื่อซีก็รีบก้าวไปข้างหน้า พูดอย่างโมโหว่า: “กำเริบนัก เจ้ามีสิทธิ์พูดเช่นนี้รึ?”กล้าพูดเช่นนี้กับพราชายาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วสิ!“เจ้าคิดว่าเป็นใคร? ปากมันอยู่ที่ข้า ข้าอยากพูดอย่างไรก็พูดอย่างงั้น หรือเจ้าจะฆ่าข้า?” ผู้อาวุโสรองโต้“คิดว่าข้าไม่กล้า?”สีหน้าของจื่อซีเปลี่ยน ชักดาบออกมาหมายจะพุ่งไปแทงผู้อาวุโสรอง192
“จื่อซี!”ผู้ที่ห้ามจื่อซีไม่ใช่จื่อเฟิง แต่เป็นหลานเยาเยาหลานเยาเยาส่ายหัวให้เขา จากนั้นก็หันไปทางผู้อาวุโสรอง ยกมุมปากขึ้น“เจ้าทำได้ก็เชิญมา!”นํ้าเสียงเรียบๆ พูดจบ หลานเยาเยาก็ทำท่าทางเชิญให้กับเขา“เจ้า……”ผู้อาวุโสรองก็โกรธขึ้นทันที เมื่อเห็นสีหน้าสงบของหลานเยาเยาไฟร้อนปะทุในใจของเขาดังนั้นจึงพูดอย่างเย้ยหยันว่า:“ข้าทำเองก็ได้ ก็กะอีกแค่ดอกกระดูกขาวหนึ่งดอก แม้แต่จะแตะเจ้ายังไม่กล้าแตะยังจะมาบอกอีกว่าตนเองคือหมอเทวดา ของปลอมหน่ะสิไม่ว่า?”เมื่อเจอกับคำเสียดสีของผู้อาวุโส
