รองหลานเยาเยาก็ยิ้มอย่างเดียวใช่!นางไม่กล้าแตะ!แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าของที่นี่สักต้น นางก็ไม่กล้าแตะ ไม่ใช่เพราะนางขี้ขลาดแต่เพราะ……นางยังไม่อยากตายไวขนาดนั้น193
บนหนังสือทำเนียบบรรพชนบอกชัดเจนว่า ดอกกระดูกขาวพิเศษลํ้าค่า เพียงแค่แว็บเดียวจะมาปรากฏเยอะแยะมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?นี่มันไม่ใช่แปลกมากเหรอ?อีกอย่างนางยังคำนึงได้ถึงสิ่งหนึ่งก็คือภาพดอกกระดูกขาวที่เหมือนกันทุกอย่าง บนหนังสือทำเนียบบรรพชนทั้งสองหน้าไม่แน่ยังมีดอกไม้มีพิษอย่างอื่นที่คล้ายกับดอกกระดูกขาวมาก?หรืออีกนัยหนึ่ง ไม่แน่ดอกกระดูกขาวอาจจะไม่ใช่แค่มีสีเดียว“ของปลอมก็ของปลอม เจ้าไปสิ!”“เฮอะ! ไปก็ไป ใครจะขี้ขลาดเหมือนเจ้า”พูดเสร็จ ผู้อาวุโสรองก็สะบัดแขนเสื้อ เดินตรงไปยังดอกกระดูกขาว ด้านผู้อาวุโสสามอยากจะห้าม แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทิ้งความคิดที่จะห้ามไปพอมาอยู่ตรงหน้าดอกกระดูกขาวผู้อาวุโสรองก็ยื่นมือออกไปเลือกหนึ่งในดอกกระดูกขาว แต่คิดอะไรขึ้นมาได้ ก็รีบย้ายมือไปเลือกดอกกระดูกขาวที่หลานเยาเยาตรวจมาตลอดเป็นอย่างที่คิด!หลังจากที่เขาแตะดอกกระดูกขาว ก็ไม่มีอะไรที่รู้สึกไม่สบายดังนั้นเขาจึงรีบเด็ดมันออกมา194
“ฮ่าฮ่าฮ่า……”“หลานเยาเยา ที่บอกว่าเจ้าขี้ขลาด เจ้าก็ขี้ขลาดจริงๆ ดูสิ ข้าเด็ดดอกกระดูกขาวออกมาแล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยดูเจ้ากลัวสิ คงฉี่รดกางเกงไปแล้วใช่ไหมหล่ะ? ฮ่าฮ่าฮ่า……หมอไร้ฝีมือ ของปลอม……”ผู้อาวุโสรองด่าอย่างไม่ส
