ีวิตภาพลวงตาอีกแล้วหรือ?“นี่จัดการได้ง่าย ก็ใช้เสื้อผ้าฉีกออกเป็นสองส่วน และพันสองมือให้หนา จากนั้นทุกคนก็กินยาแก้พิษ ก็สามารถลงไปได้แล้วเถาวัลย์มีพิษชนิดนี้ พิษไม่แรงมากมียาแก้พิษได้ แล้วยังพันมือสองข้างไว้อีกก็จะไม่เกิดข้อผิดพลาดใด“ขอรับ ข้าน้อยจะลองลงไปดูก่อน”หลานเยาเยาพูดจบ จื่อเฟิงก็ทำตามที่นางบอก ใช้เสื้อพันมือไว้ หลังจากนั้นก็กินยาแก้พิษคว้าเถาวัลย์และปีนไปอย่างระมัดระวังไม่นาน จื่อเฟิงก็ถึงพื้น เขาใช้แรงสั่นๆเถาวัลย์เพื่อส่งสัญญาณว่าเขาถึงอย่างปลอดภัยหลังจากนั้นครู่หนึ่ง!171
พวกเขาทั้งสี่คนก็มีถึงด้านล่างหุบผาอย่างปลอดภัย เมื่อเห็นฉากที่อยู่ตรงหน้า ก็อดตกตะลึงอ้าปากค้างไม่ได้ดอกไม้เล็กๆหลากหลายสีที่เห็นก่อนหน้านั้น ที่จริงไม่ใช่ดอกไม้แต่เป็นวัชพืชอ่อนๆ ด้านบนปกคลุมด้วยมดอย่างแน่นหนา แล้วมดชนิดนั้นก็ขาวเสียจนแทบใสดังนั้นมองไกลๆ พวกมันก็เหมือนดอกไม้“พราชายา นี่คือมดอะไรกัน?”ถ้าเป็นมด ทำไมถึงขาวจนใสขนาดนี้? อีกทั้งยังปกคลุมอยู่บนวัชพืชอีกด้วย?นี่มันเหมือนปาฏิหาริย์มาก!“มดกินคน!”“มดกินคน? ไม่หรอกมั้ง มดก็กินคนได้หรือ?” จื่อซีรู้สึกไม่ค่อยเชื่อ“ถ้าเจ้าเห็นกับตาตนเองว่าวัวอ้วนๆตัวหนึ่งถูกมดกินคนกินจนเหลือแต่กระดูกในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม บางทีเจ้าอาจไม่ถามเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือมดกินคนกลายพันธุ์”ก็ได้!พอนึกถึงในหุบเขาจิ้นที่ไม่เพียงแต่แปลก ซํ้ายังมีสัตว์ที่ก้าวร้าว จื่อซีจึ
