งไม่กล้าสงสัยโลกกว้างใหญ่ไพศาล เรื่องที่คาดไม่ถึงมีมากมาย172
ถ้าพราชายาบอกว่าดอกไม้สามารถกินคนได้ เขาก็จะต้องเชื่อเพียงแต่……เขานึกปัญหาอะไรได้อย่างหนึ่ง“พราชายา หรือพวกเราจะกลับขึ้นไปบนปากถํ้าก่อน”ถึงอย่างไรมดแปลกนี่ก็สามารถกินคนได้ถ้าเกิดภัยต่อพราชายา พวกเขาก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อแล้วเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของจื่อซี หลานเยาเยาก็หัวเราะขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้“ผงยาที่เราโรยบนตัวพวกเราใช่เล่นที่ไหน”มดประหลาดชนิดนี้กินคนได้แล้วยังไง?มันก็กินได้แค่เนื้อทีละนิดๆ ไม่มีทางเหมือนงูเหลือมยักษ์นั่นที่กินทีละคนดังนั้น!เผชิญกับมดที่อยู่ตรงหน้า นางไม่กลัวสักนิด เพียงแค่รู้สึกว่ามันน่าสยองจนถึงขนาดน่าสะอิดสะเอียน“งั้นตอนนี้ควรจะทำเช่นไรดี? จะเดินไปได้อย่างไร?”“แน่นอนว่าไม่ได้ พวกเราต้องโรยผงยาเปิดทางก่อน”ใช้ผงยาเปิดทาง?คาดว่าวิธีนี้จะมีแต่หลานเยาเยาที่คิดออกแต่เห็นได้ชัดว่า นี่เป็นวิธีที่ดี173
หลังจากหลานเยาเยาหยิบผงยาออกมา จื่อซีกับจื่อเฟิงก็อาสาไปเปิดทางให้หลานเยาเยารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยดูเหมือนจื่อซีกับจื่อเฟิงในวันนี้จะแปลกมาก ตราบใดที่มีเรื่องอันตราย พวกเขาก็จะแย่งไปทำหมดหรือพวกเขาไม่กลัวตายรึไง?เย่แจ๋หยิ่งใช้ไสยศาสตร์หรือยาแฝดอะไรให้พวกเขากินกัน?ถึงทำให้พวกเขาแน่วแน่ไม่กลัวแม้แต่ความตาย“อะไร พอมีเวลาว่างก็คิดถึงผู้ชายแล้ว?”เสียงชั่วร้ายดังขึ้นข้างหูเอาความคิดที่ลอยไปไกลของหลานเยาเยาดึงกลับมา“เ
