อยู่ๆเย่แจ๋หยิ่งสั่งให้เขาทั้งสองมาคอยอยู่ข้างกายนาง เขาคิดจะทำการสิ่งใดกันแน่?พวกเขาตัดขาดกันแล้วไม่ใช่หรือ?เหตุใดถึงไม่ตัดให้หมด ?คำถามเหล่านี้แล่นขึ้นมาในสมองของนางเพียงครู่เดียว นางก็รีบขจัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้ทิ้งไปหลังจากที่เดินมาอยู่ห่างจากจื่อซีไม่กี่ก้าว นางก็หยุดเท้าลง จากนั้นก็แทงไปยังฝั่งของจื่อซีซึ่งห่างจากจื่อซีไม่ไกลมากนัก แล้วมีดก็ถูกสะกัดเอาไว้แล้วนางก็ได้กลิ่นบางอย่างที่มีกลิ่นเหม็นโชยมา ราวกับกลิ่นคาวที่ออกมาจากงูงู?ดูท่าแล้วคงจะเป็นงูยักษ์ที่พวกเขามองไม่เห็นกำลังรัดจื่อซีเอาไว้139
แล้วนางก็ออกแรงแทงเข้าไปอีกทีจนมีดเข้าไปแล้วเล็กน้อย จากนั้นนางก็รีบดึงมีดออกมาหลังจากที่ดูคราบเลือดบนมีด มุมปากของหลานเยาเยาก็ยกขึ้นมีดอาบยาพิษ อีกทั้งยาพิษที่นางชโลมเข้าไปนั้นมีฤทธิ์ร้ายแรงอย่างมาก นางไม่เชื่อหรอกว่ามันจะไม่ตาย !” บูม….” งูยักษ์นั้นราวกับกำลังเจ็บปวด ถึงได้มีการเคลื่อนไหวขึ้นมา แล้วจื่อซีก็ร่วงลงไปบนพื้น“บูม……”ลมแรงกับสิ่งที่มองไม่เห็นกระแทกเข้ากับหลานเยาเยาโดยตรงแม่เจ้า !หาเรื่องใส่ตัวเสียแล้วหลานเยาเยารีบหลบทันที….แต่ทันทีที่นางหลบตัว กลับเข้าไปสู่พื้นที่ที่อันตรายกว่าเดิมกลิ่นฉุนของงูลอยเข้าจมูกอย่างไม่ขาดสาย และยิ่งนานกลิ่นก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นแย่แล้ว ดูท่าแล้วงูยักษ์ที่มองไม่เห็นนั้นกำลังล้อมนางอยู่นางจะต้องหาหนทางถือจะถูกจริงด้วย หรดาลแดง !งูกลัวหรดาลแดงไม่ใช่
