็ให้นางไปรายงานตัวกับยมราชแล้วกันหลานเยาเยาและหานแสเดินมุ่งหน้าไปยังหุบเขาจิ้นโดยที่ไม่สนใจต่อซิ่วซิ่วที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก……ทางเข้าไปยังหุบเขาจิ้นนั้นอยู่ด้านหลังของแท่นบูชา ชั้นหินล้อมรอบหุบเขาจิ้นไว้ยาวไกลอย่างไร้ที่สิ้นสุด ไกลจนไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า127
จะมีก็เพียงแต่ทางเข้าเล็กๆไว้เท่านั้น เล็กราวกับสามารถเดินเข้าไปเพียงแค่คนสองคนเท่านั้นอีกทั้งทางเข้าถูกปิดด้วยประตูหิน ซึ่งคนปกติทั่วไปจะไม่สามารถเข้าไปได้ รวมทั้งยังข่าวลืออันน่าสะพรึงกลัวจึงไม่มีผู้ใดกล้าที่จะเข้าไปหาตัวตายด้านในนั้นหลานเยาเยามองไปยังประตูหินหนา พลางคิดอยู่เป็นเวลานานก่อนจะหันไปพูดกับหานแส” สิ่งนี้ เจ้าจัดการได้หรือไม่? ”ใครจะรู้ว่า…หานแสกลับไม่ได้สนใจที่จะมองไปยังประตูหิน แต่กลับมองกลับไปยังด้านหลังของพวกเขาทั้งสองแทนด้านหลังนอกจากถนนที่ปูด้วยหินแล้ว ก็มีเพียงหญ้าและต้นไม้ที่หนาแน่น” นี่ หานแส ทางนี้ มัวมองสิ่งใดอยู่?”หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เขาด้านหลังมีอะไรน่าดูนักเล่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ประตูหินนี้หรือยังไงกัน?“ข้างหลังมีสายลับตามมาสองคน เจ้าไม่เห็นหรือ? ”หานแสกล่าวด้วยรอยยิ้ม พลางรวบรวมพลังภายในไว้ในมือเรียบร้อบแล้ว“เห็นแล้วจะเป็นอันใดเล่า? ”ก็เพียงแค่มีคนเพิ่มมาสองคนหรือยังไง มีอะไรน่าแปลกใจกัน128
เพียงแต่! ท่าทางของหานแส ราวกับฉายแววสังหารออกมา จนนางถลึงตาพลางรีบถาม“เจ้าคิดจะท
