” นี่เป็นสิ่งที่ประมุขเผ่าท่านเก่าเคยเขียนเอาไว้ ข้าไม่เข้าใจเรื่องวิชาการรักษาข้าดูไม่รู้หรอกว่าบนกระดาษเขียนสิ่งใดไว้ แต่ข้าคิดว่าคงจะเกี่ยวข้องกับคนโดนมนต์ดำ ดังนั้นจึงเอามาให้เจ้าลองดู หวังว่าจะมีประโยชน์แก่เจ้า ”หลานเยาเยาหันไปจ้องมองกระดาษในมือของผู้อาวุโสสามยื่นมาให้ สิ่งที่อยู่ในมือของผู้อาวุโสสามนั้นถือเป็นร่องรอยของกาลเวลาที่หลงเหลืออยู่หากไม่หันไปมองดวงตาอันเจ้าคิดเจ้าการของเขา นางก็คงจะคิดว่าเขาก็เป็นเพียงชายชราที่อยู่เฝ้ารอความตายเท่านั้นในตอนที่ลักพาตัวผู้อาวุโสใหญ่หนังสือทำเนียบบรรพชนเล่มนั้นพวกเขาไม่ได้หยิบเอามาด้วย แต่กลับวางมันกลับไปยังช่องลับดังเดิมแล้วกระดาษสีเหลืองซีดที่อยู่ในมือของผู้อาวุโสสามตอนนี้นั้น ดูก็สามารถรู้ได้เลยว่ามันเป็นกระดาษแบบเดียวกับหนังสือทำเนียบบรรพชนทุกอย่าง ดังนั้นจึงกล้ามั่นใจว่ากระดาษแผ่นนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ถูกฉีกออกมาจากหนังสือทำเนียบบรรพชนก่อนนี้ตอนอยู่ในห้องของผู้อาวุโสใหญ่ บทสนทนาของเขาและผู้อาวุโสรองพวกเขาล้วนได้ยินหมดแล้ว ตอนนี้ดูแล้วเขาคงกำลังหลอกล่อให้พวกเขาเข้าไปหาความตายในหุบเขาจิ้นแล้ว ！รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลานเยาเยาทันที จากนั้นก็ยื่นมือไปรับกระดาษนั้นอย่างทะนุถนอม จากนั้นก็กวาดตาดูอยู่ครู่หนึ่งพลางแววตาก็ประกายขึ้นมา“สิ่งนี้นับว่าเป็นประโยชน์ยิ่งนัก ”102
ผู้อาวุโสสามมองดูปฏิกิริยาของนางแล้วก็รู้สึกพอใจอย่างมาก จากนั้น
