จึงพยักหน้ารับ ก่อนจะพาผู้อาวุโสรองเดินจากไปพอพวกเขาจากไป ภายในห้องก็เงียบขึ้นมาทันทีรอยฟกชํ้าบนใบหน้าของหานแสยังไม่หายดี หลังจากที่หันไปมองเย่แจ๋หยิ่ง เขาก็รู้สึกอยากจะออกห่างจากเขาส่วนเย่แจ๋หยิ่งก็ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ไม่ได้กลับไปยังห้องของตัวเอง และไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงสายตากำลังจ้องมองไปยังกระดาษสีเหลืองซีดในมือของหลานเยาเยาหลานเยาเยาในตอนนี้เองจะมีอารมณ์จากไหนมาสนใจพวกเขากัน?ขนาดแม้แต่เรื่องที่หานแสพาผู้อาวุโสใหญ่ไปซ่อนไว้แห่งใดนางก็ไม่ได้ถาม แต่กลับหันไปอ่านกระดาษที่อยู่ในมืออย่างรวดเร็ว“เป็นไปไม่ได้ นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? ไม่มีทางเป็นไปได้……” สำหรับปฏิกิริยานี้ของนางทั้งเย่แจ๋หยิ่งและหานแสต่างก็คาดไม่ถึงเย่แจ๋หยิ่งไปก่อนหานแสก้าวหนึ่ง ดังนั้นในไม่ช้าจึงไปถึงข้างกายของหลานเยาเยาก่อนจะมองไปยังกระดาษแผ่นนั้นเพียงแต่……ทันทีที่ดู เย่แจ๋หยิ่งกลับตะลึงงันตัวอักษรที่เขียนไว้บนนั้น เขาอ่านไม่ออกเลยสักนิด แต่กลับมีความรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่จากปฏิกิริยาของหลานเยาเยาแล้วก็ทำให้รู้ได้เลยว่านางอ่านเข้าใจทั้งหมด103
หานแสเองก็เข้ามาดูแต่ก็อ่านไม่เข้าใจเลย แต่บนหน้ากระดาษมีภาพวาดอธิบายอยู่ ในนั้นมีภาพวาดดอกไม้หนึ่งดอกอยู่สองภาพ ส่วนอีกภาพเป็นภาพเส้นทาง พูดได้ชัดเจนเลยว่าด้านหลังของแท่นบูชายัญจองชนเผ่านั้นก็คือหุบเขาจิ้น” บนหน้ากระดาษเขียนสิ่งใดไว้หรือ? ” หานแสถามหลานเยาเยาทรุดตัวลง
