นั่งบนเก้าพลางเอ่ยปากอย่างเบาๆ” ดอกกระดูกขาว ยาต้นกำเนิดตัวสุดท้ายอยู่ในหุบเขาจิ้น ”” เจ้าเข้าใจทั้งหมดเลยงั้นหรือ? ” สิ่งนี้ทำให้หานแสรู้สึกประหลาดใจอย่างหนัก“เพียงบางส่วนเท่านั้น！”มากกว่านั้นเพียงเล็กน้อย นางสามารถเข้าใจทุกตัวอักษรเลยแต่เพราะด้วยเหตุนี้ ไม่ใช่แค่นางไม่มีความสุข แต่ยังมีความกังวลอีกด้วยพิษกู่จิ้นในตอนนี้ไม่ใช่พิษกู่จิ้นดั้งเดิมอีกแล้ว พิษกู่จิ้นดั้งเดิมนั้นถึงแม้จะสามารถควบคุมจิตใจของคนได้ ทำให้คนเปลี่ยนราวกับคนตายทั้งเป็น แต่มันกลับไม่สามารถทำให้ผู้ที่โดนพิษกินเลือดกินเนื้อได้ และยิ่งไม่สามารถเป็นโรคติดต่อได้ด้วย“ลายมือนี้ไม่ใช่ลายมือของอดีตประมุขเผ่า ”ลายมือของท่านพ่อของฮัวหยู่อันหานแสเคยเห็นมาก่อน ดังนั้นเขากล้ารับรองเลยว่าลายมือบนกระดาษแผ่นนี้ไม่ใช่ท่านพ่อของฮัวหยู่อันเป็นคนเขียน“คาดว่าน่าจะเป็นลายมือของราชครูที่หายตัวไปท่านนั้น” หลานเยาเยาเอ่ยอย่างเบาๆผู้ที่มาจากต่างแดนคนหนึ่ง มาอาศัยตั้งรกรากในหมู่บ้านประมง ต่อมาหลังจากที่จากหมู่บ้านไปก็ได้ขึ้นครองตำแหน่งราชครู อีกทั้งการครองตำแหน่งราชครูครั้งหนึ่ง104
ก็ใช้เวลาถึงห้าหกสิบปี แล้วสี่ห้าปีก็ยังกลับมาที่ชนเผ่า ซึ่งในทุกครั้งที่กลับมาก็มีอาการเจ็บป่วยหนัก และทุกครั้งก็มักมีผู้ตามมาลอบสังหาร แล้วผู้คนในชนเผ่าก็จำเป็นต้องเสียสละเพื่อปกป้องเขาดังนั้น! ทุกครั้งที่เขากลับมาก็ต้องมีคนตายเป้าหมายที่แท้จริงของราชครูคืออะ
