ยังทำให้ผู้อื่นไม่สามารถจับพิรุธได้อีกด้วย“เจ้าๆๆ……”ผู้อาวุโสรองพูด’เจ้า’อยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ไร้คำจะกล่าวต่อหลานเยาเยาวางอุปกรณ์ในการศึกษาคนโดนมนต์ดำในมือลง แล้วพูดอย่างเอือมระอา“ข้าจะทำไมเล่า? การศึกษาคนโดนมนต์ดำจนลืมวันลืมคืนก็มีความผิดด้วยหรือ?หากจะให้กล่าวอีกข้าเป็นแขกของพวกท่าน ทั้งข้ายังเป็นหมออัจฉริยะผู้มีชื่อเสียงอีกด้วย พวกท่านไม่สามารถนำเรื่องใดๆทั้งสิ้นมาใส่ร้ายให้เท็จกับหมออัจฉริยะอย่างข้า !ข้าไม่อยากที่จะเสียชื่อเสียงหมออัจฉริยะของข้า”98
” เจ้าเป็นคนช่างพูด ข้าคงจะดวลวาทะกับเจ้าไม่ไหว แต่ว่าเรื่องที่ผู้อาวุโสใหญ่หายตัวไปคงจะเกี่ยวข้องกับพวกเจ้าเป็นแน่ ”เมื่อเห็นหลานเยาเยานิ่งสงบ ขนาดสีหน้าท่าทางและนํ้าเสียงก็จับพิรุธใดๆไม่ได้นํ้าเสียงนั้นของผู้อาวุโสรองดูเกลียดชังจนอยากเข้าไปจัดการหลานเยาเยาสักครั้ง เพื่อระบายความเกลียดชังที่อยู่ในใจได้ยินเช่นนั้น !หลานเยาเยาก็ทำทีประหลาดใจ” ผู้อาวุโสหายตัวไปงั้นรึ? เกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน? ”” เจ้าไม่ทราบงั้นรึ? เจ้ากล้าพูดว่าเจ้าไม่ทราบเช่นนั้นหรือ? ”นํ้าเสียงของผู้อาวุโสรองราวกับกำลังกัดฟันพูด เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธก่อนจะยกขึ้นไปยังพุ่งฝั่งหลานเยาเยาเมื่อเห็นเช่นนั้น！หลานเยาเยาจ้องไปอย่างไม่กระพริบตา นางยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่หลบหนีไปไหนด้วยความรู้สึกที่แสดงว่าตนนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์สุดท้ายหมัดของผู้อาวุโสรองก็ไปไม่ถึงนาง เพราะเขาถูกผ
