แต่เป็นเพราะการเคลื่อนไหวเช่นนี้ จึงทำให้ทั้งสองแนบชิดกันเป็นอย่างมาก ราวกับปลายจมูกกำลังจะชนกับปลายจมูกแล้วหานแสถึงกับหายใจไม่ออก เมื่อมองดูหลานเยาเยาในระยะปราชิด อีกทั้งดวงตาอันดำสนิทและเป็นประกายนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ….ใบหน้าขาวนวลและบอบบางค่อยๆแดงระเรื่อขึ้นมา….ริมฝีปากแดงสดอันเย้ายวนนั้นสะดุดตาเป็นอย่างมาก จนทำให้อยากลองลิ้มรสดูสักครั้ง….พอดูถึงตอนนี้ หานแสชะงักเล็กน้อย สายตาวอกแวกไปหมด ในขณะที่หลานเยาเยายังไม่ต่อสู้กลับอีกครั้งเขาก็ลุกขึ้นก่อนเสียเอง จากนั้นก็เดินจากไปอย่างรวดเร็วในตอนที่เดินออกประตู เขาก็เกือบจะสะดุดล้มกับขอบประตูอีกเสียด้วยจนไม่รู้ว่าเมื่อใดกันที่หูค่อยๆแดงขึ้นหลังจากที่ออกมาอยู่ด้านนอก เขาก็เข้าไปเอนตัวกับกำแพง หลังจากนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานเสียงตํ่าๆก็เปล่งออกมา” เวลาไม่เช้าแล้ว ควรลงมือได้แล้ว”หลานเยาเยาที่ใจยังเคืองไม่หายก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน” เจ้าใช้ยาผิดหรือไร ? ดวงอาทิตย์เพิ่งจะลับขอบฟ้า ! ”คนสารเลว !81
หากยังมีคราวหน้า นางขอสัญญาเลยว่าจะทำให้เขารู้สึกเสียใจที่มาเกิดบนโลกใบนี้นํ้าเสียงของหลานเยาเยาไม่ดีมากนัก ด้วยความโกรธที่ยังไม่หายไปเลยทำให้นํ้าเสียงที่พูดกับหานแสไม่น่าฟังอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น!หานแสถึงค่อยได้หันไปดูยังทิวเขาก็ได้เห็นว่าพระอาทิตย์เพิ่งจะเริ่มตกดิน และทางทิศตะวันตกก็ยังคงส่องแสงสะท้อนสีแดงอยู่เขาก็อดไม่ได้ที่อยากจะหัวเราะ จากนั้น
