ยร่างกลับมาแล้วทันใดนั้นเขาก็ปรากฏต่อหน้าของหานแส แล้วหมัดที่เต็มไปด้วยกำลังภายในอันรุนแรงก็พุ่งไปหาเขาอีกครั้ง” ยังคงความรุนแรงจริงๆ”หานแสรีบหลบหนี ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ!เขาเคยคิดว่าช่องว่างระหว่างเขาและเย่แจ๋หยิ่งนั้นไม่ได้ต่างกันมากมาย เพราะยังไงเสียพวกเขาก็เคยประลองฝีมือกันมาก่อนแล้วถึงแม้พลังวรยุทธ์กำลังภายในของเขาจะสู้เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้ แต่ในตอนนั้นรู้สึกว่าจะไม่มีความแตกต่างอะไรมากนักแต่กลับคิดไม่ถึงว่า…..83
แท้จริงแล้วเขาไม่เคยเผยพลังออกมาทั้งหมด ดูท่าแล้วคงจะรำคาญใจในตัวเขาแล้วจริงๆถึงกระนั้น แล้วจะยังไง?จะต้องกลัวเขาเช่นนั้นรึ?จากนั้น ทั้งสองก็ต่อสู้กันอีกรอบเวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ หานแสชันเข่าลงกับพื้น พร้อมกับมือข้างหนึ่งที่ยันตัวเอาไว้ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยชํ้าม่วงชํ้าเขียว พร้อมกับมือที่กำหมัดแน่นไม่ยอมปล่อยเห็นได้ชัดว่าถูกตีเข้าอย่างหนัก แต่เขากลับหัวเราะออกมา“เหอะๆๆๆ….”“เพื่อสตรีนางเดียว แม้แต่พลังภายในที่แท้จริงของตัวเองก็ไม่ยั้งไว้แล้ว เหอะๆๆอ๋องเย่ ท่าทางหึงหวงของท่านช่างน่าสนใจยิ่งนัก! “…..หานแสพูดพลางค่อยๆลุกขึ้นยืน ถึงแม้อาการจะค่อนข้างสาหัส แต่เขาก็ยังคงพูดต่อด้วยความท้าทาย” ท่านไม่ต้องการนาง ข้าจะเอาเอง ท่านไม่ทะนุถนอมนาง ข้าก็จะทะนุถนอมนางสิ่งของลํ้าค่าเช่นนี้เหตุใดถึงปล่อยให้นางถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นด้วยเล่า ”เมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งจะลงมืออีกครั้ง หานแสก
