้ว่าเย่แจ๋หยิ่งโดนหนอนพิษกู่จิ้นตั้งนานแล้วอย่างนั้นรึ?”“ใช่ รู้ตั้งนานแล้ว อันที่จริงยมราชต้องการที่จะให้มันอยู่ในตัวเจ้า แต่ดันมีเจ้าชายขี่ม้าขาวมารับแทนเจ้า”คนที่ถามกัดฟันแน่น แต่คนที่ตอบนั้นพูดอย่างเรียบเฉย“ปัง……”หลานเยาเยาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ พลางจ้องไปที่หานแสด้วยความเกลียดชัง“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นท่านชายของเรือแห่งความสิ้นหวัง หรือเป็นคนของยมราชยิงจวนกันแน่?” นี่เป็นสิ่งที่ทำให้นางสับสน“จะเป็นคนของทั้งสองฝ่ายมิได้รึ?”นกสองหัวอย่างนั้นรึ?ร้ายกาจเสียจริง!“เช่นนั้นเจ้าก็รู้ว่า เขาไปเก็บหนอนพิษกู่จิ้นจากที่ใดมาเลี้ยงใช่หรือไม่?”61
“มันก็ออกมาจากตัวเขานั่นแหล่ะ” หานแสหัวเราะออกมา จากนั้นก็มองมาทางหลานเยาเยา เพราะอยากรู้ว่านางจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเขาคิดว่านางจักต้องตกใจเป็นแน่ แม้จะเป็นการทำให้โมโหมากกว่าเดิมแต่เขาก็ไม่คิดว่า ปฏิกิริยาของนางกลับเป็นสิ่งที่ไกลเกินความคาดหมายของเขาหลานเยาเยาที่โกรธเคืองก็ได้สงบลง สายตาจับจ้องมาที่เขา แต่ก็ไม่ได้จ้องมองเขาอยู่จริงๆ นางน่าจะกำลังไตร่ตรองบางสิ่งอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่ากำลังคิดถึงสิ่งใดผ่านไปพักใหญ่ เสียงของนางก็ดังขึ้นด้วยริมฝีปากสีแดงระเรื่อนั่น“เช่นนั้นยมราชยิงจวนก็เป็นเพียงแหล่งหล่อเลี้ยงหนอนพิษกู่จิ้น มันไม่ใช่ของของเขา อีกทั้งในเพลานี้หนอนพิษกู่จิ้นก็ได้มาอยู่ที่ชาวเผ่าหยินไห่แล้วจากที่เคยได้ยินผู้อาวุโสใหญ่พูดก่อนหน้านี้ มันไม่ใช่แค่ครั้
