งสองครั้งที่มีคนในชนเผ่าโดนมนต์ดำ อย่างงั้นก็ สถานที่ที่เพาะเลี้ยงหนอนพิษกู่ที่แท้จริงก็น่าจะเป็นที่แห่งนี้”พูดจบ หลานเยาเยาก็ได้เห็นหานแสที่จ้องมองอยู่เงียบๆ เป็นการจับจ้องที่แปลกประหลาด“ทำไม การวิเคราะห์ของข้าผิดพลาดงั้นรึ?”หานแสส่ายหน้า พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็พูดเรียบๆว่า: “มันถูกต้องสุดๆเลยล่ะ เจ้านี่ฉลาดกว่าที่ข้าคิดไว้”หากเขาได้เจอหลานเยาเยาเร็วกว่านี้ ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปไหมนะ? เขาคงไม่ต้องประสบพบเจอกับความเลวร้ายมามากขนาดนี้ใช่ไหม?62
“ฉลาดรึ? ข้าหาได้เฉลียวฉลาดอันใดไม่ เจ้าทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาที่นี่กับพวกข้า และเมื่อเห็นว่าเลือดของข้ามีปฏิกิริยากับเลือดที่โดนพิษกู่จิ้น เจ้าก็ดูกระตือรือร้นถึงปานนั้น ส่วนเย่แจ๋หยิ่ง……”เมื่อนึกถึงเย่แจ๋หยิ่ง ใจของนางก็ไม่สามารถทำสิ่งใดต่อไปได้ นางจึงพูดว่า:“หากข้ายังดูเรื่องพวกนี้ไม่ออกอีก ก็คงจะสมองทึบจริงๆ”“แต่เลือดมันก็แค่ทำให้เกิดปฏิกิริยานี่ หาใช่ยาถอนพิษไม่”ตั้งแต่ต้นจนจบหานแสก็ใส่ใจแต่เรื่องที่เขาสนใจมาตลอด ส่วนเรื่องอื่นๆนั้นเขาเองก็ไม่เคยได้ใส่ใจมาก่อน“เจ้าคิดว่าไงล่ะ? พูดกันตามตรง ต่อให้มีข้าสักสิบคน แล้วสูบเอาเลือดข้าออกไปจนหมด ก็หาช่วยคนที่โดนพิษกู่จิ้นไว้ได้ไม่เลือดของข้าสามารถชำระล้างเลือดของคนโดนมนต์ดำได้ก็จริง แต่มันก็มีผลเพียงน้อยนิด ทั้งนี้ทั้งนั้น เลือดนี้ก็จะเป็นส่วนประสมนำร่องที่จำเป็นสำหรับยาถอนพิษเจ้ายังต
