“เห้ย! มัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่ รีบไปหาเชือกมาช่วยผู้อาวุโสใหญ่ของพวกเจ้าเร็วเข้า”“อ่อ ได้ ข้าไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ”เจี่ยนหมิงตอบกลับมา แล้วรีบไปหาเชือกในทันทีขณะที่หลานเยาเยาหันไปทางฮัวหยู่อัน กลับต้องตกใจเมื่อพบว่า นางร้องไห้ ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหมดสิ้นซึ่งความหวัง จากนั้นตัวก็เริ่มสั่นมากขึ้นเรื่อยๆหือ?สภาพของคนโดนมนต์ดำดูสยองและน่าสะอิดสะเอียนก็จริง แต่ก็ไม่น่าจะทำให้นางหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้ นางนึกคิดไปถึงสิ่งใดกัน?ไม่มีเวลาที่จะมาคิดว่าในใจของฮัวหยู่อันนั้นนึกถึงสิ่งใดอยู่ เสียงของคนโดนมนต์ดำกำลังใกล้นางมามากขึ้นทุกที ซึ่งในใจของนางนั้นก็มีแต่ความสงสัยแม้ว่าจะไม่รู้ขีดความสามารถในการต่อสู้ของผู้อาวุโสใหญ่ แต่เมื่อดูจากลีลาการต่อสู้และพละกำลังภายในที่เขาเพิ่งแสดงออกไป ก็ไม่ได้ดูลำบากยากเย็นแต่เพลานี้กลับดูล่าถอยเสียเหลือเกินหึ!เช่นนี้ก็น่าสนใจน่ะสิจะเป็นเพราะว่าคิดว่านางจะกลัวเหมือนกับที่ฮัวหยู่อันกลัว หรือจะเป็นเพราะอยากจะทดสอบนางกันแน่?45
จะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่ วันนี้จะแสดงให้เขาเห็นเป็นบุญตาสักหน่อย ว่านางไม่ใช่คนที่เขาจะมาแหยมด้วยได้และแล้ว!เข็มเงินสองสามเล่มก็ปรากฏขึ้นในมือของนางทันที ยิงเป้าไปยังจุดฝังเข็มของคนโดนมนต์ดำด้วยความเร็วและแม่นยำเป็นอย่างมาก เข็มเงินทิ่มเข้าไปยังคนโดนมนต์ดำ ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถหยุดเขาได้ในทันที แต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ช้าลงอย่างเห็นไ
