ด้ชัดและแล้วนางก็รีบนำขวดยาออกมา และแยกตัวไปทางคนที่โดนมนต์ดำนับตั้งแต่ที่เขาเป็นผีดิบมา แม้แต่จะเป็นผีดิบที่สมบูรณ์เขาก็ยังทำไม่ได้ในไม่ช้า คนที่โดนมนต์ดำก็ล้มลงไปกองกับพื้น พลางส่งเสียงคำรามตํ่าๆที่ไม่น่าฟัง และด้วยเข็มที่ทิ่มแทงเขาอยู่จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ตามอำเภอใจและช่วงเวลานี้!ก็ได้เห็นผู้อาวุโสใหญ่หรี่ตาลงอย่างเหี้ยมโหด นำผงสีขาวออกมาซองหนึ่ง เหมือนจะเอาไปโปรยใส่คนโดนมนต์ดำที่นอนอยู่บนพื้น“เขาถูกควบคุมไว้แล้ว”แต่มันสายเกินไป ผงในมือของผู้อาวุโสใหญ่หกลงบนร่างของคนโดนมนต์ดำไปเสียแล้ว เสื้อผ้าของคนโดนมนต์ดำเริ่มถูกกัดกร่อนหลานเยาเยาจิตใจเต้นรัว*ผงกร่อนร่างผงสลายศพ……46
จิตใจที่ยังคงสั่นรัว รีบหยิบขวดยานํ้าสีฟ้าออกมาจากระบบ สาดลงไปที่คนโดนมนต์ดำในบริเวณเดียวกันกับที่โดน*ผงกร่อนร่างผงสลายศพ ใช้เวลาไม่มากนักฤทธิ์กัดกร่อนของ*ผงกร่อนร่างผงสลายศพก็ได้เสื่อมลงหลานเยาเยาหันไปมองผู้อาวุโสใหญ่ ก็ได้เห็นแววตาที่ประหลาดใจในดวงตาของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะเม้มมุมปาก“ท่านชาย เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้? เหตุใดถึงไม่ให้ข้าสังหารเขาเสียให้สิ้นเพื่อเลี่ยงภัยในอนาคต เจ้าก็รู้ว่าคนที่โดนมนต์ดำเช่นนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง ผู้ใดที่ถูกเขากัดหรือดูดเลือดจักกลายเป็นแบบเขา”ผู้อาวุโสใหญ่มองมาทางนาง แววตาเต็มไปด้วยความโมโหและครุ่นคิด“ท่านผู้อาวุโสใหญ่เข้าใจผิดแล้ว การกำจัดพิษร้ายเพื่อยุติภัยอันตรายในอนาคตอย่างแท
