ไหลในทันทีฮัวหยู่อันอุทานออกมา: “ช่างวิเศษเหลือเกิน!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น!หลานเยาเยาก็รีบยกมือขึ้น และมองไปที่นางอย่างภาคภูมิใจ กำลังจะคุยโม้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ความสนใจของเสี่ยวฮัวจะไม่ได้อยู่ที่ยาถอนพิษนั่นแล้ว“คุณหนู เหตุใดถึงอยากให้ข้าร้องไห้ที่แท่นบูชายัญนั่นล่ะ?”18
นี่มันทำให้ฮัวหยู่อันยังคงสงสัยทั้งๆที่ครุ่นคิดอยู่หลายต่อหลายครั้งแท่นบูชายัญเป็นสถานที่ที่ชาวเผ่าหยินไห่เคารพบูชามากที่สุด ผู้อาวุโสปลูกฝังนางมาตั้งแต่เล็ก ว่าผู้ที่ได้รับเลือกให้เป็น*เด็กชายและเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ ถึงแม้ว่าจะได้พบเจอกับความโชคร้าย แต่จริงๆแล้วพวกเขานั้นโชคดีเป็นที่สุดจากช่วงเวลาที่พวกเขาเริ่มถูกสังเวย แม้ว่าร่างกายของพวกเขาจะถูกเผาไหม้ แต่วิญญาณของพวกเขาจะไม่สลายไป หลังจากตายไปแล้วมิใช่เพียงแต่จะนำความโชคร้ายกลับไปยังหุบเขาจิ้น ทั้งยังทำให้ชาวเผ่าระลึกถึงพวกเขาไปตลอดกาลพวกเขาคือผู้เสียสละที่ยิ่งใหญ่ นางสมควรที่จะรู้สึกเสียใจและร้องไห้ ณ แท่นบูชายัญอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ไม่นี่เป็นดั่งการเหยียดหยามผู้ที่ถูกสังเวย อีกทั้งยังเป็นการดูหมิ่นชาวเผ่าอีกด้วยแต่หลานเยาเยากลับบอกให้นางร้องไห้ ก็คงจะมีเหตุผล เช่นนั้นนางจึงไม่ขัดขืนและปฏิบัติตามอย่างที่นางต้องการดันนั้น ในเพลานี้นางจึงต้องการคำอธิบาย“เมื่อก่อน*เด็กชายเเละเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ที่ถูกสังเวยต่างถูกคลุมหัวรึไม่?”หลานเยาเยาถามเรียบๆ“ไม่เคย *เด็กชาย
