โดนเย่แจ๋หยิ่งแบกตรงเข้าไปยังที่พำนักเสียแล้วได้ยินแค่ “ปัง” ซึ่งเป็นเสียงถีบประตู แล้วก็ “ปัง” อีกครั้งหลังจากที่ปิดประตู เพื่อไม่เปิดโอกาสให้ซิ่วซิ่วได้เข้ามาในขณะที่หลานเยาเยาเพิ่งจะได้สติ เย่แจ๋หยิ่งก็หายลับจากสายตานางไป แล้วเขาก็นั่งลงบนโต๊ะริมหน้าต่างอย่างอิดโรย ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นชายผู้นี้……ชอบที่จะแบกนางหรืออย่างไรกัน? อะไรๆก็แบกตลอด ไม่คิดว่านางจะอายบ้างเลยรึ?อีกทั้ง!นางยังอยากจะพูดอีกสองสามคำ แต่ต้นขาก็ถูกอุ้มขึ้นมาเสียแล้ว เมื่อเพ่งสายตามอง ก็เป็นฮัวหยู่อันที่สะอึกสะอื้นไปทั้งนํ้ามูกนํ้าตา17
“คุณหนู ยาถอนพิษ!” วันนี้ไม่ถึงครึ่งวัน ได้ใช้นํ้าตาของทั้งชีวิตร้องห่มร้องไห้ไปหมดแล้วฮึกฮึกฮึก……จะเอานํ้าตาคืนกลับมาได้หรือไม่? นางอยากจะให้หลานเยาเยาชดใช้แก่นางหลานเยาเยาจ้องมองเสี่ยวฮัวที่ร้องห่มร้องไห้ ก็อดไม่ได้ที่จะขำออกมาในสถานการณ์ที่งี่เง่าเช่นนี้ จนเกือบจะลืมเรื่องยาถอนพิษไปแล้วโชคดีที่นางไม่ได้กำลังทะเลาะกับชาวชนเผ่าที่โหวกเหวกอยู่ข้างนอกเมื่อครู่นี้ ทั้งยังไม่ได้คุยสิ่งใดมากมายกับซิ่วซิ่ว มิเช่นนั้น เสี่ยวฮัวจักต้องร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปเป็นแน่ดังนั้น นางจึงหยิบยาออกมาให้แต่โดยดี“อ่ะ เอาไป ป้ายเสียหน่อยก็เพียงพอ”ฮัวหยู่อันนั้นเหมือนได้รับสมบัติอันลํ้าค่า ประครองยาถอนพิษไว้ในมือด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นก็ป้ายลงที่ตาอย่างไม่รีรอนํ้าตาหยุด
