ก นางก็ยังคงส่ายหน้า เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ถูกถาม“มันหมายถึงสิ่งใดกัน?”“มันจะหมายสิ่งใดได้อีกล่ะ? เท่านี้ก็เป็นสิ่งที่ยืนยันได้แล้วว่าการสังเวย*เด็กชายเเละเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ ไม่ได้รักษาความสงบของชนเผ่า โชคลงโชคร้ายอะไร หุบเขา20
จิ้นอะไร ทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นแค่เพียงกลลวงของเหล่าผู้อาวุโสในการจัดการผู้คัดค้านทั้งสิ้นไม่ใช่ว่าเจ้าเคยพูดหรอกรึ? ว่าอาฝูและโม่ซางจะไม่มีทางถูกเลือกให้เป็น*เด็กชายเเละเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงได้แยกตัวจากไปเพียงช่วงเวลาสั้นๆกันล่ะแล้วพวกเขาก็ไม่ใช่แค่ถูกเลือกให้เป็น*เด็กชายเเละเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ แต่พวกเขายังถูกสังเวยในช่วงเวลาที่ไม่ใช่วันแห่งการสังเวยอีกด้วยหากพวกเขาไม่พยายามที่จะหนี พวกเขาก็คงจะตายไปตั้งนานแล้ว”อันที่จริงหลานเยาเยาไม่ได้อยากจะพูดเรื่องพวกนี้ออกมา แต่นางก็ไม่อยากจะให้เสี่ยวฮัวจมอยู่แต่ในโลกแห่งความเพ้อฝัน โดยไม่ตระหนักถึงวิกฤตใดๆเลยมันคือเรื่องจริงที่จิตใจของมนุษย์นั้นแสนจะมืดมนเสียง “ตุ๊บ” ดังขึ้น ฮัวหยู่อันแน่นิ่งอยู่บนพื้น และส่ายหัวอย่างรุนแรง ดวงตาแดงกํ่าที่บวมชํ้าจากการไหลของนํ้าตา และแล้ว นํ้าตาอีกสายก็พรั่งพรูออกมา“เป็นไปไม่ได้ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ การสังเวยนั้นเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์ พ่อใหญ่ พ่อรองและพ่อสาม พวกเขาต่างเป็นผู้เสียสละ พวกเขาไม่มีทางทำเรื่องที่น่าสลดใจเช่นนี้ได้หรอก”เมื่อได้ยินนางพูดเยี่ยงนี้ หลานเย
