าเยาก็ หึ อย่างเย็นชา และพูดให้กระจ่างอย่างไร้ความปรานี:“หากเจ้าไม่เชื่อ อย่างงั้นจะร้องไห้ออกมาด้วยเหตุใดกัน?”“ข้า……” ฮัวหยู่อันพูดอะไรไม่ถูกการที่นางร้องไห้ก็เพราะว่านางยอมรับความจริงในสิ่งที่หลานเยาเยาพูดมิใช่รึ?21
แต่ว่า……เมื่อหวนนึกถึงวัยเยาว์ พ่อใหญ่ พ่อรอง พ่อสามก็มักจะพานางออกไปเที่ยวเล่นทำให้นางหัวเราะ ปกป้องจนนางเติบใหญ่ พวกเขาดีกับนางมามากมาย พวกเขาจะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไรกัน“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงบอกให้เจ้าร้องไห้ที่แท่นบูชายัญ?”ฮัวหยู่อันไม่ตอบกลับ เพียงแต่ใช้ฝ่ามือที่ชุ่มนํ้าตากุมปากไว้ ไม่อยากให้ตนนั้นร้องไห้ออกมา จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างรุนแรงนางไม่รู้ในเพลานี้ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดนางก็ไม่รู้ทั้งนั้น รู้เพียงแต่ว่าในเพลานี้สับสนมากเหลือเกินแต่อย่างไรก็ตาม นางได้หันไปมองหลานเยาเยาด้วยแรงกล้า หวังที่จะได้รับคำตอบจากนาง แม้ว่านางจะไม่อยากได้ยินเลยก็ตาม แต่ก็ยังอยากจะรู้อยู่ดี
22
