าผาก
ในป่าทึบอันเงียบสงบ เสียงนกร้อง “กู ๆ” ทันใดนั้นก็มีกระแสลมพุ่งออกมากลางอากาศ ทำให้ฝูงนกตื่นตกใจ
ชายชุดดำผู้นั้นแอบซ่อนตัวอยู่และยังไม่จากไปตามคาด!
เฝ่ยไป๋ลู่กลืนน้ำลาย รออยู่สักพัก กระทั่งแน่ใจว่าชายในชุดคลุมสีดำจากไปแล้วจริง ๆ จึงได้รีบกลับไปที่หมู่บ้านหลิวตง
ตอนนี้เวินสือเหนียนได้ช่วยกลุ่มพนักงานที่ถูกคุมขังและเจ้าของโฮมสเตย์ก็ออกมาแล้ว พอเฝ่ยไป๋ลู่รีบกลับมา แม้แต่น้ำยังไม่มีเวลาดื่ม เธอรีบดึงเวินสือเหนียน “พวกเรารีบกลับกันเถอะค่ะ”
เวินสือเหนียนเบนสายตาจากมือที่กำลังจับเขาเอาไว้ “เกิดอะไรขึ้น? คุณชอบที่นี่และอยากเที่ยวเล่นอยู่ที่นี่หลาย ๆ วันไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่เที่ยวแล้ว ไม่เที่ยวแล้วค่ะ เอาไว้มาครั้งหน้าก็ได้” ภัยคุกคามที่ชายชุดคลุมสีดำส่งถึงเธอรุนแรงเกินไป เฝ่ยไป๋ลู่จึงกลัวว่าเขาจะสังเกตเห็นว่าเธออยู่ในหมู่บ้าน
แสงสลัวลอดผ่านดวงตาเวินสือเหนียน แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เรียงอะไรอีก
หลังจากเฝ่ยไป๋ลู่ออกจากหมู่บ้านหลิวตงและกลับไปพักผ่อนที่บ้านสองสามวัน เธอถึงได้มีเวลาตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา กล่าวคือตระกูลเฝ่ยจงใจหาเรื่องเธออีกแล้ว!
ฉวยโอกาสตอนที่เธอออกไปทำธุระ ใช้ประโยชน์จากรูปถ่ายที่เฝ่ยอวี้ซื้อมาในราคาหนึ่งแสนหยวน
แอ็กปล่อยข่าวที่ร่วมมือด้วยก็รอแทบไม่ไหวที่จะสร้างข่าวเท็จว่า เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้ถ่ายทอดสด เพราะถูกตำรวจจับและควบคุมตัวไว้เป็นเวลาห้าวัน
เปิดด้วยกา
