าที่แท้จริงของหานแสค่อยๆเปิดเผยออกมาทีละหน่อยแล้วในไม่ช้า ก็มีคนรับรองยกนํ้าชามาให้ ฮัวหยู่อันรอทางซ้ายทางขวา ก็ยังไม่เห็นพวกผู้อาวุโสเข้ามารู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาเล็กน้อย จึงจับคนหนึ่งคนมาถาม :“พ่อใหญ่พวกเขาทำไมถึงยังไม่มา?” ถกปัญหากัน ถกกันครึ่งวันแล้วยังไม่เสร็จอีกหรือนี่?“นี่……ข้าก็ไม่รู้ อาจใกล้จะเสร็จแล้ว คุณหนูรออีกนิดนะเจ้าคะ!” คนที่โดนถามพูดแบบไม่แน่ใจ เหมือนว่าฮัวหยู่อันจะไม่ทันสังเกตว่ามีอะไรไม่ปกติแต่หลานเยาเยากลับเลิกคิ้วขึ้นมา พูดกับตัวเองว่า :ได้ยินว่าเด็กชายเด็กหญิงที่จะโดนเซ่นไหว้หนีไปแล้ว พวกเขาคงไม่ได้กำลังคุยกันเรื่องนี้หรอกมั้ง?”เมื่อหลานเยาเยาพูดถึงเรื่องนี้ ฮัวหยู่อันก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที“ข้าจะไปหาพวกเขาเดี๋ยวนี้”เรื่องขออาฝูและอาโม่ นางจะต้องถามให้ชัดเจน1523
ทั้งๆที่การเลือกเด็กชายเด็กหญิงจะมีการเลือกไว้ล่วงหน้าหนึ่งปี อาฝูและโม่ซางก็ถูกบันทึกในรายชื่อว่าจะไม่ต้องเป็นเด็กชายเด็กหญิงแล้ว แต่ว่าในระยะเวลาอันสั้นที่นางออกไป ทำไมพวกเขาถึงได้กลายเป็นเครื่องเซ่นไหว้ไปได้?ในนั้นต้องมีเรื่องอะไรที่นางไม่รู้เป็นแน่“คุณหนู ท่านออกไปไม่ได้นะเจ้าคะ” คนผู้นั้นรีบร้อนสกัดกั้นไว้“ทำไม?” ฮัวหยู่อันไม่เข้าใจกลับเป็นหลานเยาเยาที่อธิบายคำถามแทนนาง“ยังต้องถามอีกหรือ? พ่อของเจ้าสองสามคนนั้นแท้จริงแล้วไม่ได้กำลังพูดคุยกัน แต่กำลังทำเรื่องอื่นอยู่ และยังไม่สามารถให้เจ้ารู้ได้ด้วย”ค
