งหูก็ได้ยินเสียงอันเย็นชาของหานแสแว่วมา“คิดว่าอยู่มาสิบกว่าปีก็จะกลายเป็นของเจ้าแล้วงั้นหรือ? ไร้เดียงสา”1521
นํ้าเสียงที่ฟังดูถากถางนั้นออกมาจากปากของหานแส ทำให้ฮัวหยู่อันจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ดุดัน“เจ้า……เจ้าอิจฉาละสิ!”บ้านทำไมจะไม่เป็นของนางแล้ว?ไม่รู้อะไรสักอย่าง ยังกล้าพูดมั่วซั่วอีกอารมณ์ดีๆโดนทำลายแล้ว ฮัวหยู่อันรีบลากหลานเยาเยาไปชมบ้านของตัวเอง เหนื่อยจะสนใจกับคนไม่ดีอย่างหานแสที่พูดจาดีดีออกมาไม่เป็นเย่แจ๋หยิ่งและหานแสไม่ได้เข้ามาด้วย แต่ยืนอยู่ที่ประตูหลานเยาเยาที่เข้าไปด้านในแล้ว มองไปที่ประตูด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะถามฮัวหยู่อันว่า : “เจ้ามีความแค้นกับหานแสหรือ?”ตั้งแต่เข้ามาถึงในชนเผ่า หานแสก็ดูแปลกไปกว่าเมื่อก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าดวงตาแสดงออกว่าเกลียดทุกอย่างที่เป็นที่นี่ แต่กลับยังมองดูไปรอบๆ“ไม่มีนะ!”ฮัวหยู่อันก็สงสัย“ที่จวนอ๋องเย่ก็เพิ่งได้พบเขาครั้งแรก ครั้งต่อมาที่พบกันก็ที่โรงเตี๊ยมเมื่อวาน ข้าก็ไม่เคยพูดคุยกับเขา แล้วจะมีความแค้นได้เช่นไร”ฮัวหยู่อันก็อึดอัดใจดูท่าทางเงียบสงบของเขา ทั้งยังมีโรคร้ายติดตัว การพูดจาก็ควรจะอ่อนโยนหน่อยจึงจะถูกต้อง ทำไมถึงพูดจาให้คนเกลียดเช่นนั้นนะ?1522
“อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ถูกชะตากับที่นี่ละมั้ง!”เดิมทีหานแสก็แปลกประหลาดพออยู่แล้ว หลังจากที่เข้ามาในชนเผ่าก็ยิ่งประหลาดขึ้นไปอีก”คาดว่านานไปคงจะเข้าใจคนได้มาขึ้น!โฉมหน้
