หลานเยาเยาที่โดนคนเข้าใจผิดว่าท้อง ในเวลานี้ก็มาถึงที่ประตูห้องของเย่แจ๋หยิ่ง นางหลับตาลงแล้วหายใจเข้าลึกๆเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีสีหน้าเปลี่ยนเป็นท่าทีที่ดูน้อยใจ“ก๊อกก๊อกก๊อก”“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านอยู่ข้างในใช่หรือไม่? ข้าเข้าไปแล้วนะ!”ด้านในห้องไม่มีคนตอบ หลานเยาเยากำลังคิดจะผลักประตู ประตูห้องก็เปิดออกทันที จื่อเฟิงเดินออกมาจากด้านใน มองดูนางด้วยใบหน้าที่ดูเป็นกังวลจากนั้นก็จากไปสถานการณ์อะไรกัน?ทำไมหน้าของจื่อเฟิงถึงได้สีหน้าแสดงออกว่าเข้าไปขอร้องเองจึงจะมีความสุขกว่าเช่นนั้น?เมื่อหลานเยาเยาที่ในสมองมีแต่ความงงเพิ่งก้าวข้ามประตูเข้าไป ก็โดนสายตาเฉียบคมรุนแรงเพ่งมา สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่บนท้องของนางนางใส่ชุดคลุมของผู้ชาย ดังนั้นจึงเห็นได้ง่ายว่าท้องของนางป่องขึ่นมา“มีตั้งแต่เมื่อไหร่?” นํ้าเสียงที่เย็นชาและราบเรียบเย่แจ๋หยิ่งแว่วมาเอื่อยๆ“ห๊ะ? มีอะไร?” สายตาของเย่แจ๋หยิ่งแปลกๆ“ท้อง”1511
ท้อง?หลานเยาเยารีบมองไปที่ท้องของตัวเองทันที จากนั้นก็ยังคงมีท่าทางพยุงเอวไปพลางและลูบท้องไปพลาง ไม่ต่างจากคนท้อง“โอว～นี่สินะ! เมื่อตอนเที่ยงวันออกไปกินอาหารมื้อใหญ่ เช่นไรบ้าง? ข้าสุดยอดหรือไม่? แต่ว่า ตอนนี้ย่อยลงไปเยอะแล้ว” พูดจบ ก็ไม่ลืมที่ตีไปที่ท้องทีหนึ่งได้ยินดังนั้น!เย่แจ๋หยิ่งมุมปากกระตุก กุมหน้าผากแบบช่วยไม่ได้“มานี่!”“ได้เลย”เห็นสีหน้าที่นิ่งสงบของเย่แจ๋หยิ่ง ไม่เหมือนท่าทางที่กำลังโกรธ
