เขาเป็นเพียงองครักษ์ลับผู้หนึ่งในกองบัญชาการของเจ้านายเท่านั้น เจ้านายพูดเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น ไหนเลยจะกล้าไปพูดแทนผู้อื่น? พราชายานี่ท่านก็ใช่ว่าจะไม่รู้พราชายาเป็นเช่นนี้……ต้องยั่วให้เจ้านายโมโหอีกแล้วใช่หรือไม่?และน่าจะต้องโมโหไม่น้อยเลยทีเดียว ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้เขาที่เป็นเพียงองครักษ์ลับผู้หนึ่งไปขอร้องหรอก“ช่างเถอะช่างเถอะ เจ้าไปเถอะ!”จื่อเฟิงที่แสนจะภักดีนี่ แม้จะช่วยเขา ก็ยังใช้ไม่ได้โบกมือให้อย่างขอไปที ให้เขารีบๆไป คาดว่าเขาคงจะมีเรื่องราวมากมายอยากไปรายงาน!ต่อจากนั้นหลานเยาเยาก็จัดการบาดแผลให้โม่ซางต่อ ระหว่างนั้น ตอนกำลังจัดการบาดแผลให้โม่ซาง นางก็ได้เข้าใจถึงสถานการณ์ปัจจุบันภายในชนเผ่าหยินไห่ไปด้วย ทีแรกโม่ซางก็มีความระวัง หลังจากรู้ว่านางรู้จักฮัวหยู่อัน จึงได้พูดออกมาหมดเป็นเวลาเกือบชั่วโมง หลานเยาเยาเพิ่งจะได้ออกมาจากห้อง ก็ปะหน้ากับฮัวหยู่อันที่เดินมา หลานเยาเยายิ้มออกมาทันทีโย่ว……1502
มองไม่ออก เสี่ยวฮัวผู้นี้จะเป็นถึงหัวแก้วหัวแหวนของทั้งชนเผ่าหยินไห่เชียว!ได้ยินมาว่าชนเผ่าหยินไห่มีสมบัติหายากนับไม่ถ้วน นางรับเสี่ยวฮัวฮัวมาเลี้ยงไว้ตั้งนานจะสามารถรีดไถเอาไข่มุกลํ้าค่าจากผู้อาวุโสเหล่านั้นได้หรือไม่นะ?เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายของหลานเยาเยา ฮัวหยู่อันชะงักไปครู่หนึ่งรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง มองหลานเยาเยาด้วยสีหน้าที่ระมัดระวัง“คุณหนู ทำไมท่านจึงมองข้าเช่นนี้?
