” สายตานั้นช่างน่าขนลุกหลานเยาเยาหัวเราะเหอะๆ มือทั้งสองประกบกัน จากนั้นถูกันไปมาไม่หยุด“เสี่ยวฮัวฮัว เจ้าว่าการปฏิบัติตัวของข้าที่มีต่อเจ้าเป็นเช่นไร? ไม่เคยปฏิบัติไม่ดีต่อเจ้าใช่หรือไม่?”“ไม่ ไม่มี”เพียงแค่ไม่ถือพลั่วขุดหลุมทั้งวัน คิดเพียงแต่จะฝังนางทั้งเป็น ก็ถือว่าดีกับนางเป็นอย่างมากแล้ว“ไม่มีก็ดี สักครู่มาหาข้าที่ห้อง ข้ามีเรื่องน่าประหลาดใจให้เจ้า!” พูดจบก็ไม่ลืมที่จะส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้นาง“อ่อ ได้เจ้าค่ะ คุณหนู”มองดูท่าทีของหลานเยาเยา หน้าผากของฮัวหยู่อันก็ผุดเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก1503
เรื่องน่าประหลาดอะไร นางไม่เพ้อหวัง ขอเพียงแค่ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจก็เพียงพอแล้ว“ยังยืนอึ้งอยู่ทำไม? รีบเข้าห้องไปพบกับพวกที่เคยเล่นกันมาตั้งแต่เด็กเถอะ!”“คนที่เล่นกันมาตั้งแต่เด็ก? ใครกัน?”ฮันหยู่อันสับสนไปหมดเพื่อนที่เล่นกับนางตั้งแต่เด็กและโตมาด้วยกันก็อยู่ที่ชนเผ่ากันหมดนี่! ไม่ได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโส ทั้งชีวิตนี้พวกเขาก็ไม่สามารถออกมาได้“อ่อ เกือบลืมไปเลย เจ้ายังไม่รู้นี่ เข้าไปดูเองเถอะ! รับรองว่าประหลาดใจแน่”ฮัวหยู่อันมองดูหลานเยาเยาที่เพิ่งแยกจากทั้งคู่ก่อนหน้านี้ พลางเดินเข้าไปในห้องจากนั้นก็เป็นตามที่หลานเยาเยาคาดการณ์ไว้ เมื่อฮัวหยู่อันเจอพวกเขาอย่างแรกคือความประหลาดใจ หลังจากที่เข้าใจเหตุการณ์ ก็กอดอาฝูแล้วร้องไห้และด้านในห้อง เซียวจิ่นหยูที่ยังคงสลบไม่ได้สติ ก็ถูกเสียงร้องไห้รบ
