จึงรีบเดินไปหาแต่โดยดีเห็นเพียงเย่แจ๋หยิ่งที่นั่งที่ข้างๆโต๊ะด้วยท่าทางสบายๆ นางเดินเข้าไปแล้วเอามือทั้งสองข้างคํ้าโต๊ะ ค่อยๆโน้มตัวไปด้านหน้า ถามอย่างระวังว่า :“ท่านไม่โกรธแล้วหรือ?”เป็นดังคาด เย่แจ๋หยิ่งหันหน้าไปอีกทาง เห็นดังนั้น หลานเยาเยาก็รีบปีนขึ้นโต๊ะไปทั้งตัว ยื่นคอไปตรงหน้าของเขา“ยังโกรธอยู่หรือ?” เย่แจ๋หยิ่งยังคงสีหน้าเดิม นางรีบพูดด้วยความน้อยใจ :1512
“อาฝูและโม่ซางเป็นเด็กชายเด็กหญิงในชนเผ่าที่จะโดนเซ่นไหว้ และเป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กของเสี่ยวฮัวฮัวสาวใช้ของข้า ยิ่งกว่านั้น พวกเราจะเข้าไปในชนเผ่าก็จะต้องเข้าใจสถานการณ์ภายในชนเผ่าซะก่อนนี่นา!นี่ก็เพราะคิดเผื่อเรื่องความปลอดภัยของพวกเรา พวกเราคิดอยากจะเข้าใจสภาพความเป็นจริงของชนเผ่า ก็ไม่สามารถให้ผู้อื่นรู้ตัวตนที่แท้จริงของเราได้เช่นนี้ เรื่องที่ท่านอยากตรวจสอบและเรื่องที่ข้าอยากรู้ ก็สามารถสืบค้นได้ง่ายขึ้นท่านว่าใช่หรือไม่?”ไม่ว่านางจะพูดดีแค่ไหนก็ตาม ตาของเย่แจ๋หยิ่งก็ไม่กระพริบสักนิด สุดท้ายถึงขั้นก็หันหลังให้นางหลานเยาเยาหงุดหงิดทันที จากนั้นก็กำหมัดขึ้นมาต่อยไปในอากาศทางแจ๋หยิ่งหลายหมัดโดยไม่มีเสียงใดใดทันใดนั้น!นางหลบอย่างว่องไว เห็นได้ถึงความเจ้าเล่ห์ในดวงตาของนางดังนั้นแล้ว นางอ้อมจากด้านหลังของเย่แจ๋หยิ่งไปทางใต้แขน จากนั้นคนทั้งคนก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของเขา เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งยังคงไม่เปลี่ยนแปลง น
