างก็ให้มือเรียวขาวละเอียดไปสัมผัสที่ริมฝีปากบางๆที่มีความเย็นเล็กน้อยของเขาคราวนี้ ในที่สุดแววตาของเย่แจ๋หยิ่งกระพริบไปสองสามที ยื่นมือใหญ่ๆไปจับนิ้วมือที่ซุกซนของนาง จากนั้นก็มองตาของนาง“มีลูกให้ข้าคนนึงเถอะ!”1513
เมื่อสักครู่เห็นหลานเยาเยาเอามือพยุงที่เอว อีกมือหนึ่งลูบที่ท้องท่าทางเหมือนคนท้องมากๆ เขาจึงอยากเป็นท่าทีหลานเยาเยาตั้งท้องจริงๆขึ้นมากะทันหันถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม เขาก็ยังอยากเห็น“ห๊ะ?”หลายเยาเยาอ้าปากเหวอทันทีการหักมุมของบทสนทนานี้ทำให้คนตกใจมากจริงๆแม้ว่าพวกเขาพวกเขาจะทำเรื่องนั้นกันหลายครั้งแล้วเกือบจะหุงข้าวดิบให้สุกแล้ว แต่ว่าก็ยังไม่ได้ข้ามขั้นตอนสุดท้ายไป แล้วทำไมเขาจึงคิดจะมีลูกนะ?อยู่ต่อหน้าหลานเยาเยาที่ดูลังเล เย่แจ๋หยิ่งก็เก็บสีหน้าไป แล้วเปลี่ยนเป็นกอดนางเบาเบา“ไม่เป็นไร ยังมีโอกาส”หืม?อะไรที่เรียกว่ายังมีโอกาส?เพียงแค่หลังจากจัดการเรื่องที่นี่เรียบร้อย พวกเขาก็กลับเมืองหลวงแล้วไม่ใช่ว่าจะมีโอกาสมากมายแล้วหรือ?“โอกาสมากมาย ขอเพียงแค่ใจของท่านไม่เปลี่ยนแปลง คำสาบานไม่สูญสิ้นเรื่องเข้าหอ คลอดลูก ก็ล้วนเป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว”แต่ว่า……1514
หลายเยาเยาจะรู้ได้เช่นไร หลังจากที่กลับจากชนเผ่าหยินไห่ ทุกอย่างเปลี่ยนไป เรื่องราวเปลี่ยนไปเกินความคาดหมายของนาง—วันที่สองตอนเช้าตรู่หลานเยาเยา เย่แจ๋หยิ่ง หานแสแล้วก็ฮัวหยู่อันทั้งสี่คนเดินทางเข้าไปในชนเผ่าหย
