มีงูพิษที่พร้อมจะแว้งกัดคนทุกเมื่อซ่อนอยู่ข้าก็สามารถทำให้มันเดินตามทางที่ข้าวางไว้ได้”พูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็หันไปทางหานแส ดวงตาที่ดูลึกลับและเยือกเย็นไม่สามารถคาดเดาได้นั้นปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา รอยยิ้มนั้นราวกับจะบอกว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมรอยยิ้มเช่นนี้ ทำให้ภายในใจของหานแสรู้สึกเย็นเยือกขึ้นมาราวกับว่าทุกอย่างที่เขาแสร้งแสดงออกต่อหน้าเย่แจ๋หยิ่งเปรียบดังเช่นตัวตลกเท่านั้น เช่นนี้จึงทำให้ภายในใจของเขาเกิดไฟโทสะขึ้น หมัดที่อยู่ในแขนเสื้อค่อยๆกำแน่นขึ้น“อ๋องเย่ก็คืออ๋องเย่ เพียงแต่ที่ข้าแปลกใจก็คือ เมื่ออยู่บนเส้นทางที่สูงศักดิ์เช่นนี้ อ๋องเย่วางทางเดินให้พราชายาเย่เช่นไรหรือ?”หานแสเป็นคนขึ้สงสัยมาตลอดหลานเยาเยาในใจของเย่แจ๋หยิ่ง แสดงบทบาทอะไรอยู่กันแน่นะ?ได้ยินดังนั้น!1495
สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งดูครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วปรากฏแววตาที่ดุดัน พูดอย่างน่ากลัวว่า :“นี่เกี่ยวอะไรกับเจ้า?”“ก็ถูก ไม่มีอะไรเกี่ยวกับข้าสักนิด” หานแสไม่ได้พยายามจะทดสอบคนข้างๆเขาที่แสนจะเยือกเย็นทั้งกายและใจผู้นี้อีก จึงได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนา“อ๋องเย่โชคดีมากจริงๆ พราชายาเย่ไม่เพียงมีหน้าตาที่สวยงามเป็นที่หลงไหลของคนทั้งเมือง ทั้งยังมีจิตใจดีมีเมตตา นี่เพียงแค่ไม่กี่วันก็เก็บผู้ชายที่บาดเจ็บกลับมารักษาตั้งหลายคน ท่านต้องจัดการบ้างแล้ว”ที่เก็บผู้ชายกลับมาได้รวดเร็วเช่นนี้ แม้แต่เขาเองก็ยังทนดูไม่ได้ที่สำคัญก็คือ หากยั
