หว เห็นท่าไม่ดีคงไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่งใจร้อนขึ้นมา จะฆ่าคนหรอกนะ?เมื่อนางออกมาจากห้องด้วยความเร็วนั้น ฉากที่ได้เห็นก็คือ จื่อเฟิงที่ใบหน้าขาวซีดกำลังถือดาบยาวชี้ไปที่อาฝูความจริงคือเขาฟื้นแล้วสำหรับการกระทำเช่นนี้ของจื่อเฟิง หลานเยาเยาไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด นั่นก็เพราะ นางก็เคยพบเจอกับการปฏิบัติตัวนี้มาก่อนเดาว่าตอนนี้เขายังคิดว่าตัวเองยังคงตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นจึงได้มีการระวังตัวไม่ว่ากับผู้ใดก็ตาม1500
“นี่ เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ดาบก็ยังถือไม่แน่น เจ้ายังคิดจะฆ่าคนอีกหรือ?”เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จื่อเฟิงก็ได้หันกลับมาทันที ที่เห็นคือหลานเยาเยาเขาถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเก็บดาบทันใด หันไปคุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมยกมือขึ้นทำความเคารพนางแล้วกล่าวว่า :“พระ……”“ฉู่……” หลานเยาเยาหยุดคำพูดของเขา พูดด้วยนํ้าเสียงเบาๆว่า : “ไม่ว่าอย่างไรก็ฟื้นแล้ว หากว่ามีแรงก็ไปพบเจ้านายของเจ้าเถอะ! เขาอยู่ห้องข้างๆ”เมื่อได้ยินคำว่าเจ้านายสองคำนั้น แววตาของจื่อเฟิงก็เป็นประกายขึ้นมาจากนั้นยกมือขึ้นเคารพนางอีกครั้ง แล้วก็เดินออกไปทางประตูหลานเยาเยารีบตะโกนเรียกเขาไว้ : “จื่อเฟิง จำไว้นะว่าต่อหน้าเจ้านายของเจ้าช่วยพูดให้ข้าดูดีสักสองสามประโยคนะ! ไม่ว่าจะพูดยังไง ข้าก็เป็นผู้ช่วยชีวิตเจ้า”จื่อเฟิงมุมปากกระตุกขึ้นนิดหนึ่ง……
1501
