คิดเพียงว่าในมือที่เขายกมาต่างหากที่อร่อย ไม่ใช่เขา!หลังจากที่รู้ว่าหลานเยาเยาไม่ได้คิดจะกินเขา เขาจึงได้มองไปยังทิศทางที่หลานเยาเยาชี้ไป“มอง มองเห็นแล้วขอรับ”“พวกเขาเป็นใคร? ทำไมทุกคนต่างกลัวพวกเขา?”“คุณชาย ท่านคงจะไม่รู้ คนปกติธรรมดาจะไม่แต่งตัวเช่นนี้ ที่แต่งตัวเช่นนี้ก็จะมีเพียงเด็กชายเด็กหญิงในชนเผ่าเท่านั้น พวกเขาเป็นคนที่ต้องถวายให้กับหุบเขาจิ้น พูดให้กระจ่างก็คือเป็นเครื่องเซ่นไหว้ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาถูกเลือกให้เป็นเครื่องเซ่นไหว้เป็นต้นมา ก็จะถูกลิขิตว่ามีความโชคร้ายติดตัว จนกว่าจะถึงเวลาเซ่นไหว้ ตอนนี้พวกเขาหนีออกมาแล้วหากใครที่กล้าเข้าไปยุ่งกับพวกเขาก็จะเท่ากับว่าเข้าไปพบกับความโชคร้ายด้วย”เด็กชายเด็กหญิง?1488
ความโชคร้ายติดตัว?หลานเยาเยาไม่เชื่อเรื่องที่พูดว่าความโชคร้ายจะติดตัว นี่เป็นเพียงแค่ประเพณีและก็ข่าวลือก็แค่นั้นนางไม่ใช่นักปราชญ์ ไม่สามารถไปแก้ไขทัศนคติของผู้อื่นได้ และก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของคนหมู่มากได้ช่วยคนนี่สิ……งั้นก็ช่างมันละกัน!นางไม่อยากจะสร้างปัญหาเพิ่มโดยไม่จำเป็น บนโลกนี้เรื่องไม่ยุติธรรมเต็มไปหมด นางจัดการไม่ได้ และไม่อยากจัดการด้วยเหตุนี้!หลานเยาเยาจึงได้กลับไปยังที่นั่งทันที แล้วก็ปิดหน้าต่างลงบนถนน ผู้หญิงที่ชื่ออาฝู เห็นการตอบสนองของกลุ่มคน ก็รู้ว่าหมดความหวังในการขอความช่วยเหลือแล้ว จึงได้พยุงผู้ชายที่อยู่ข้าง ก้าวทีละก้าวเดินไปในทิศทา
