งที่ไกลออกไปคิดไม่ถึง……“พวกเขาอยู่ตรงนี้ เร็วเข้า จับพวกเขากลับมา พวกผู้อาวุโสกำลังรอเซ่นไหว้อยู่!”“หยุดนะ อาฝู โม่ซาง รีบกลับไปกับพวกข้า พวกเจ้าอยากจะให้ชนเผ่าเผชิญกับความวิบัตหรือไง?”1489
คนที่มาจับกุมพวกเขา รีบมาทางพวกเขาทั้งคู่เพื่อสกัดไว้อย่างรวดเร็ว ผู้เป็นผู้นำเต็มไปด้วยความโกรธและคำตำหนิทำไมพวกเขาจึงคิดไม่ถึง หลายปีที่ผ่านมานี้ของเด็กชายเด็กหญิง ผู้ใดบ้างที่ไม่ได้รอคอยการถูกนำมาเซ่นไหว้อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว?พวกเขากลับดี คาดไม่ถึงเลยว่าจะหนีออกมาในวันเซ่นไหว้“เซ่นไหว้? ทุกปีมีการเซ่นไหว้ แต่ความขัดแย้งกันในชนเผ่าเคยหยุดลงบ้างไหม? พวกเขาเพียงแค่ต้องการล้างแค้นเป็นการส่วนตัว อยากให้พวกข้าตายเท่านั้น” โม่ซางมองหน้าเพื่อนสนิทในอดีตด้วยความโกรธ ที่วันนี้เป็นศัตรูกัน“หึ! ความตายมาอยู่ตรงหน้าแล้วยังจะพูดจาไร้สาระอีก หลอกลวงข้า นี่เป็นเพียงแค่ข้ออ้างของพวกเจ้าที่อยากมีชีวิตต่อเพราะกลัวความตายเท่านั้น”“พวกข้าล้วนเป็นเพื่อสนิทที่เติบโตมาพร้อมกับหยู่อัน พวกข้าตายแล้ว หยู่อันจะต้องทวงความยุติธรรมให้กับพวกข้า” ดวงตาของอาฝูมีนํ้าตา ที่พยายามอดกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลออกมา“นางไปแล้ว จะไม่กลับมาแล้ว แล้วจะทวงความยุติธรรมคืนให้พวกเจ้าได้เช่นไรอีก?”ผู้นำที่พาคนที่มาจับกุมพวกเขาดูเหมือนจะไม่อยากพูดกับโม่ซางให้มากมายนัก เมื่อโบกมือ ก็สั่งให้คนอื่นไปจับพวกเขาเอาไว้โม่ซางและอาฝูจะให้จับกุมมัดมือได้
