“ข้าบอกว่าเจ้าทำเพื่อผู้อื่น ก็คือทำเพื่อผู้อื่น”“ได้ได้ได้ ท่านว่าใช่ก็ใช่” หลานเยาเยาแอบทำปากจู๋ พูดจาเผด็จการอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้ คาดว่าคงจะมีเพียงเย่แจ๋หยิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้ผู้เดียวไม่ว่ายังไงก็โดนกัดแล้ว จะอธิบายให้มากมายไปทำไม?เสียแรงเปล่าตั้งแต่แรกแต่ทว่า!นางนี้เป็นคนที่ใจแคบมาก ดังนั้น ใช้ช่วงที่เย่แจ๋หยิ่งไม่ทันระวังกัดไปที่แขนของเขาอย่างแรงหลังจบเรื่อง ก็ยังปัดๆที่แขนของเขา“ถือว่าเสมอกันแล้ว!”พูดจบก็ยิ้มอย่างตลก ก่อนที่เย่แจ๋หยิ่งจะเปลี่ยนสีหน้า ก็วิ่งหนีออกไปก่อนแล้วเพียงแต่ว่าทางที่นางวิ่งไปเดิมทีควรจะเป็นประตูห้อง ทว่าทำไมที่นางเห็นอยู่ด้านหน้าเป็นหน้าต่างไปได้นะ?หากแต่ว่าช้าไปแล้ว ดังนั้นนางจึงได้ตกลงไปทางหน้าต่างอย่างน่าสงสาร……เย่แจ๋หยิ่ง : “…..”1478
ห้องพักของพวกเขาอยู่ชั้นสาม แม้ว่าตกลงไปแบบเช่นนี้จะไม่ถึงกับตาย แต่ว่าเรื่องแขนขากระดูกกระเดี้ยวหักพวกนี้ก็อาจจะเกิดขึ้นได้หลานเยาเยาหลับตาลง สีหน้ารอคอยยอมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึงแต่กลับตกลงมาอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นอย่างเหนือความคาดหมาย เมื่อนางลืมตาขึ้น ก็ได้ยินเสียงของเย่แจ๋หยิ่งดังมา“เดินยังไงให้ตกไปทางหน้าต่างได้ เจ้ากินข้าวจะสามารถกินจนตัวเองสำลักตายหรือไม่?”“……”ทีแรกหลานเยาเยายังมีความซาบซึ้งใจอยู่บ้างเล็กน้อย ที่สำคัญร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งก็ยังมีบาดแผลอยู่ ไม่เหมาะที่จะใช้วิชาตัวเบา แต่เขาเพื่อที่จะไม
