ยความรวดเร็วเย่แจ๋หยิ่ง : “……”1484
เหล่าคนที่หลบอยู้ข้างหน้าต่าง : “……” โชคดีที่พวกเขาไม่ใช่อาหารหลานเยาเยาออกไปครั้งนี้ จนถึงตอนบ่ายก็ยังไม่พบเงาร่างคน“เจ้านาย พราชายายังไม่กลับมา พวกเราต้องออกไปตามไหมพะยะค่ะ?”จื่อซีค่อนข้างเป็นห่วงเกรงว่าหลานเยาเยาจะตะกละจนถึงขั้นแทะเปลือกต้นไม้กิน“ไม่ต้อง!” นอกจากบนถนนที่มีของกินเหล่านั้น นางก็คงไม่ไปที่ไหนอีกหลานเยาเยาที่โดนเย่แจ๋หยิ่งคาดเดาไว้อย่างแน่วแน่นั้น ในเวลานี้กำลังนั่งกินนั่งดื่มอาหารรสเลิศอยู่ที่โรงเหล้าแห่งหนึ่งอย่างสำราญ ท่าทางการกินของนางทำให้พนักงานที่ดูแลอยู่ข้างๆ ตกใจจนตัวสั่นไปหมดเคยเห็นคนขอทานที่หิวจนสามารถกินคนได้ แต่ยังไม่เคยเห็น คุณชายหนุ่มที่หิวมากจนคิดจะแทะโต๊ะ โดยเฉพาะคุณชายที่มีรูปโฉมท่าทางที่สง่าผ่าเผยที่อยู่ต่อหน้านี้“เออะ เออะ เออะ……”หลานเยาเยาที่กินจนเรอแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างยังคงเหมือนดั่งหมาป่าหิวโหยที่จับจ้องอาหารบนโต๊ะอยู่ตลอด“คุณ คุณชาย ยังกินอีกหรือ?” พนักงานร้านถามด้วยความระมัดระวังอิ่มตายแล้วจะคิดบัญชีที่ใคร?
1485
