เอามาให้หลานเยาเยา แต่ว่าก็ถูกกินหมดเกลี้ยงไปอย่างน่าประหลาดใจขณะที่พาหลานเยาเยาไปดู เหลือเพียงอาหารรสเลิศใส่กล่องกระดาษไม่กี่กล่องหลานเยาเยาเดินไปเดินมาในห้อง แต่ในสมองกลับรู้สึกว่าเหมือนเห็นกับตาตัวเองว่า ของอร่อยทั้งรถมีปีกงอกออกมาแล้วบินไป“ปั่ง…..”ความโกรธของหลานเยาเยาที่ยากจะสงบลง มือตบลงไปบนโต๊ะ1483
ของอร่อยที่กำลังจะถึงปากอยู่แล้วกลับบินไป หลานเยาเยาแสดงความฉุนเฉียว เฉกเช่นกับสุนัขตัวผู้ที่ไม่มีที่ระบายอารมณ์ติดสัตว์ฮัวหยู่อันที่กลับมาพร้อมกับพวกเขา โม่เหลียงเฉินและจื่อซี ทั้งหมดยืนอยู่ห่างจากนางออกไป เกรงว่านางจะไม่พอใจ แล้วพวกเขาจะซวยเย่แจ๋หยิ่งที่เดินเข้ามาทางประตู เห็นท่าทางของหลานเยาเยา ก็ซ่อนแววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มไว้ไม่อยู่“ลองอันนี้สิ?”เขาหยิบของเป็นห่อกระดาษชิ้นหนึ่งมาไว้ที่หน้าของหลานเยาเยา ยังไม่ได้เปิดออกก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นแล้ว จึงทำให้อารมณ์ฉุนเฉียวของหลานเยาเยาสงบลงได้ในทันที“ไก่ขอทาน?”นี่เรียกว่า แค่ดมก็รู้ว่าคืออะไร ในฐานะที่เป็นสุดยอดนักกินผู้หนึ่งที่จะพบได้เพียงคนหนึ่งในหนึ่งพันปี หลานเยาเยาคุ้นเคยกับกลิ่นพวกนี้ถึงขั้นหาคนเปรียบเสมือนยาก“อืม ในที่สุดก็มีอาหารรสเลิศรอให้ข้าลิ้มลองแล้ว”หลานเยาเยากอดไก่ขอทานไว้ จากนั้นก็แทะกินอย่างเมามัน สุดท้ายเมื่อเหลือเพียงน่องไก่ นางเหลือบมองฮัวหยู่อันที่มีแววตาตะกละแวบหนึ่ง ก็ยกน่องไก่ขึ้นมาแล้ววิ่งหายไปอย่างไร้ร่อยรอยด้ว
