“หึ!”เขาเช็ดมุมปากที่มีเลือดที่ไหลออกมา สายตาที่กระหายเลือดแสนอันตรายกวาดมองไปยังนักการอีกคนหนึ่ง ดวงตาดูชั่วร้ายเป็นที่สุดหลังจากชะงักไปไม่กี่วินาที เขาก็หมุนตัวขยับฝีก้าวเดินไปทางปากซอยเหลือแค่นักการคนนั้นที่พบว่าตัวเองรอดชีวิตมาได้ วิ่งล้มลุกคลุกคลานไปในทางที่กลับกันเพียงแต่วิ่งได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็เหมือนกับโดนอะไรดูดไว้ ทำให้เขาไปด้านหน้าไม่ได้ แต่ทว่าทันใดนั้นเองก็ถูกดูดเข้าไปอยู่ในเงื้อมมือของหานแสจากนั้นทั้งเลือดเนื้อก็เหือดแห้งไปด้วยความเร็วในชั่วพริบตา สุดท้ายก็เหลือเพียงโครงกระดูก……—เวลาเกือบหนึ่งมื้ออาหาร หลานเยาเยาได้กินอาหารทะเลย่างที่สั่งไปก่อนหน้านี้หมดไปนานแล้ว นางจึงสั่งมาใหม่อีกหลายชุดนางประเมินว่า หานแสน่าจะยังไม่กลับมาดังนั้นจึงกำลังจะให้เจ้าของร้านเอาอาหารทะเลที่ยังไม่ได้แตะใส่ห่อ เมื่อหันกลับมา หานแสก็ได้นั่งลำตัวตรงอยู่ที่นั่งของเขาแล้ว“หย๊า? เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”น่าแปลงจัง!1455
ยิ่งได้รู้จักยิ่งพบว่า หานแสกับเย่แจ๋หยิ่งไม่ต่างกัน บางครั้งก็ลึกลับ บางครั้งก็ไม่ต่างจากคนปกติทั่วไปแต่ละคนประหลาดๆทั้งนั้น!“เมื่อครู่”ขณะพูด เขาก็หยิบอาหารทะเลไม้หนึ่งขึ้นมากินอย่างช้าๆเจ้าของร้านปิ้งย่างกำลังหยิบกล่องกระดาษหันกลับมาพอดี หลานเยาเยาก็โบกมือให้เขา จากนั้นก็นั่งลงอีกครั้งนางอดไม่ได้ที่จะสังเกตหานแสอย่างละเอียด กลับพบสิ่งที่น่าประหลาดใจเขาออกไปครู่หนึ่ง ไม่เพ
