ือนจะต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วแต่ค่ารักษา······ก็เอาไม่ได้ช่างปะไรคนหนึ่งก็เป็นสามี อีกคนก็คนช่วยชีวิตสามี อีกคนก็ลูกน้องของสามี จะไปเอาเงินอะไรได้หล่ะ?ทั้งสามเงียบกันอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่หลานเยาเยาจะหันมองสีของฟ้า1444
ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาไม่น้อย อีกทั้งยังจะถึงเวลาที่นางจำต้องปวดหัวอยู่ทุกวันแล้ว ดังนั้นนางจึงสะบัดฝุ่นที่ไม่เคยมีแล้วลุกขึ้นก่อนจะพูดช้าๆ :“ถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนยาให้พวกเจ้าแล้ว! ”เดิมทีหลานเยาเยาคิดว่า เย่แจ๋หยิ่งจะทำเหมือนกับหลายๆ วันก่อนที่ผ่านมาที่พอถึงเวลาทำแผล ก็จะคอยจดคอยจ้องนางราวกับกลัวว่าจะมีใครมาใช้ประโยชน์จากนางอย่างไรอย่างนั้นเอ๋?ดีเลย!มันเป็นเพราะกลัวว่านางจะไปใช้ประโยชน์จากคนอื่น······แต่ไม่คิดเลยว่า พอทำเปลี่ยนยาให้เขาตามปกติ ทั้งแอบใช้เครื่องสแกนร่างกายเขาเงียบๆ เมื่อพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติแล้วก็ไปเปลี่ยนยาให้แก่หานแสต่อเขาไม่เพียงแต่ไม่เปลี่ยนสีหน้า แม้แต่สายตาก็ยังมองที่นางเงียบๆนั่นทำให้หลานเยาเยารู้สึกแปลกๆแต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป รอจนกระทั่งรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จจึงได้คิดว่าจะไปเยี่ยมเขาที่ห้องใครจะรู้······เมื่อไปถึงห้องแล้วนั้นก็กลับไม่เจอเขาอีกแล้ว“ไปไหนอีกแล้วหล่ะ? ”นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว1445
หลานเยาเยาเดินออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม พบเข้ากับหานแสที่กำลังจะกลับห้อง ก็อดยิ้มไม่ได้ที่จะยิ้มให้เขาอย่างเก้อๆกังๆ“มาหาเขาอย่างนั้นเหรอ? ” หานแ
