าพวกนี้เป็นเพียงแค่งูพิษเท่านั้น จึงหลีกเลี่ยงการต่อสู้กับพวกเขายังไม่ทันจะดื่มชาหมดแก้ว พวกเขาแต่ละคนก็ทำได้เพียงก้มกราบขออ้อนวอนในขณะที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกชํ้าก็เท่านั้น“ไว้ชีวิตข้าด้วย มันเป็นข้าเองที่มีตาหามีแววไม่ไปสร้างความไม่พึงใจให้แก่ท่าน ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด แล้วจะให้ข้าเป็นวัวเป็นควายหรือทำอะไรข้าก็ยอม”พี่ใหญ่ถึงขั้นอ้อนวอนขอชีวิต สำหรับหน้าที่ของการเป็นสมุนข้างตัวแล้วพวกเขาเองก็จึงต้องส่งเสียงร้องอ้อนวอนขอชีวิตไปด้วยไม่ว่าจะถูกบังคับให้ทำแบบที่ไม่ทำก็ไม่ได้ ไม่ว่าข้างบนจะมีผู้สูงอายุข้างล่างจะมีเด็กไม่กี่เดือน สิ่งที่ล้าสมัยพวกนี้ก็ต้องพูดให้หมดเห็นพวกเขาพูดจาโป้ปด อีกทั้งยังจะมาคุกเข่านั่งสะอื้นกันเป็นกลุ่มนั้น มันน่ารำคาญชะมัด ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่าพวกเขาเป็นคนเลวทรามจนหลานเยาเยายัง1433
รู้สึกรังเกียจที่จะเสวนาด้วย ทั้งยังรู้สึกว่าหากฆ่าพวกเขาไปก็จะเป็นเพียงเสนียดที่ติดมือนางเสียเท่านั้นนางคาดว่าพวกองครักษ์ลับที่ถูกจับโยนลงทะเลเองก็คิดแบบนั้น และนั่นก็ถือเป็นอะไรที่สาสมแก่พวกเขาแล้วดังนั้น!มุมปากของหลานเยาเยายกขึ้น ดวงตาฉายแววอาฆาต นางเอื้อมไปหยิบป้ายชื่อที่บนตัวของพี่ใหญ่ ก่อนจะเอามาโบกเล่นตรงหน้าของพวกเขา“พูดมาซิ ว่าเจ้านายของป้ายนี่อยู่ที่ไหน? ”“หา? ท่านรู้จักของสิ่งนี้หรือ ของสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ข้าน้อยเก็บได้ แต่หารู้ไม่ว่าคนอยู่ที่ไหน หากท่านอยากได้ก็เอาไปได้เลย!
