”ท้ายสุดพี่ใหญ่ก็เข้าใจ ว่าเหตุใดองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ถึงได้มาทำกับเขาอย่างไม่มีเหตุผลแบบนี้ ที่แท้ก็เพราะป้ายนี่ รู้แบบนี้ขายไปเสียตั้งแต่ทีแรกแล้ว จะได้ไม่ต้องมาพบเจออะไรแบบวันนี้“เก็บได้อย่างนั้นรึ? ” หลานเยาเยาหรี่ตา“ใช่ขอรับ เก็บได้ ที่ ที่ ถนนใหญ่”พี่พูดอย่างจริงใจ อีกทั้งยังมีเสียงตอบรับของพวกลูกสมุนอย่างพร้อมเพรียงคนที่ไม่รู้อะไร ก็คงจะคิดว่าพวกเขาพูดความจริงแต่ในเวลานี้!1434
เสียงบางเบาราวกับลมของเถ้าแก่โรงชาพูดขึ้น “ชายทะ······ท่านนั้น ถูกพวกเขาทำร้าย ทำร้ายจนเจียนตาย จากนั้นก็เอาไปทิ้งลง······ทะเล”เมื่อเห็นเถ้าแก่โรงชาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก หลานเยาเยาก็รู้สึกประทับใจขึ้นมาเล็กๆ โดนตีจนเจ็บหนักขนาดนี้ยังพูดความจริงออกมาอีกอาจจะเพราะความจงเกลียดจงชังเกินกว่าจะช่วยพวกงูพิษพวกนี้ หรืออาจจะเพราะองครักษ์ลับได้ช่วยเหลือเขาจากการถูกทำร้ายเอาไว้ดังนั้นเขาจึงพูดขึ้นช้าๆ :“ท่านวางใจได้ ข้ารู้ว่าจะทำอะไร”พูดจบนางก็หันหน้าไป สีหน้าไม่ต่างจากก่อนหน้านี้ มองราวกับว่านางไม่ได้เอาคำพูดของเถ้าแก่โรงนํ้าชามาใส่ใจเลยพี่ใหญ่หัวเราะเงียบๆ อยู่ในใจ เตรียมปั้นหน้าเหยเกร้องไห้ และในตอนที่เขาจะพูดขึ้นมานั้น“อ๊า………”“อ๊า………”“อ๊า………”······ลูกสมุนที่คุกเข่าอยู่ข้างตัวเขาค่อยๆกลิ้งไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวดทีละคนๆ อีกทั้งยังลูบตัวไปมาราวกับว่าตัวพวกเขาโดนมดเป็นกองทัพกัดอย่างไรอย่างนั้น1435
จากน
